เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 115 เพื่อนร่วมห้องคนใหม่
ทั้งสี่คนเข้าไปในห้องพักที่มืดสนิทจนพูดได้ว่ามองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือ มืดขนาดนี้จะหาสวิตช์ไฟเจอได้อย่างไร ต้องคลำหากันไปทั่วหรือไม่ หรือว่าต้องไปกดตรงจุดใดจุดหนึ่ง
พวกเขาเกาะผนังค่อย ๆ เดินเข้าไปพร้อมกับคลำหาสวิตช์ไฟไปด้วย แต่เห็นได้ชัดว่าคงคลำหาไม่เจอแน่ มืดจนมองไม่เห็นนิ้วมือแบบนี้จะคลำเจอได้อย่างไร
"ที่นี่ไม่มีไฟหรือไง" ว่านหยางเชียนตะโกนลั่น เสียงก้องกังวานไปทั่วห้องพัก ความมืดอันน่าขนลุกบวกกับเสียงสะท้อนที่ล่องลอยไปมา เป็นฉากก่อนถ่ายทำหนังสยองขวัญชัด ๆ
"ต้องมีไฟแน่ พวกเราลองหาสวิตช์กันทั่ว ๆ ดู"
หลิงเซินชิงคลำไปตามผนังไปทั่ว หรี่ตามองพยายามทำให้เห็นชัดขึ้นในความมืด แต่เห็นได้ชัดว่าวิธีนี้ไม่ได้ผลอะไรเลย
ทันใดนั้น หลิงเซินชิงก็รู้สึกว่ามือขวาของตนสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่นุ่มนิ่ม ลองตั้งใจสัมผัสดูก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นบ้าง ลักษณะโครงร่างที่คลำดูนั้นคุ้นเคยมาก หลิงเซินชิงคลำสิ่งที่ตนสัมผัสได้อย่างสงสัย ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"เฮ้ ๆ อย่าคลำแล้ว! คลำโดนตาฉันแล้ว!"
ซินหมิงจับข้อมือหลิงเซินชิงไว้อย่างแม่นยำ ดึงมือของเธอออกจากใบหน้าตัวเอง หลิงเซินชิงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ได้สติ ที่แท้ก็คลำโดนใบหน้าของซินหมิงนี่เอง ถึงได้คุ้นเคยขนาดนี้