เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 113 มุ่งสู่ฐานทัพทหารฉงเหอ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไรแล้ว ปินเฉินหลิ่งวิ่งต่อไปบนทางเดินเท้าไม่ไหวอีกแล้ว เขาเกาะเสาไฟถนนหอบหายใจแรง เหงื่อไหลหยดลงพื้นตลอดเวลา พูดได้ไม่เกินจริงเลยว่าละเอียดราวกับฝนตกปรอย
ปินเฉินหลิ่งถูกล่ามด้วยกุญแจมือไว้กับเสาไฟถนน เขามองไปทางตรงข้ามกับทิศที่ตัวเองวิ่งมา ตรงนั้นเงียบสนิท ไม่มีเสียงใด ๆ ไม่มีผู้คนใด ๆ มีเพียงถนนที่ดูราวกับถูกหยุดนิ่งไว้
ดูท่าจะปลอดภัยแล้ว ความกังวลที่แขวนอยู่ในใจของปินเฉินหลิ่งในที่สุดก็ตกลงมา เขาทรุดนั่งลงกับพื้นตรง ๆ ราวกับว่าอีกเดี๋ยวก็คงหลับไปตรงนี้ได้เลย
แต่จะหลับตรงนี้เด็ดขาดไม่ได้ ถ้าพ่อแม่ของปินเฉินหลิ่งไม่เห็นเขา ทั้งสองคงร้อนใจกันแย่ ปินเฉินหลิ่งคว้าเครื่องโฮโลแกรมออกมาจากกระเป๋าเสื้อเพื่อดูเวลา ก็พบว่าเลยเที่ยงคืนไปแล้ว
"ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ? ไม่ได้แล้ว ฉันต้องรีบกลับบ้าน พ่อกับแม่ยังรอฉันอยู่..."
ปินเฉินหลิ่งเกาะเสาไฟถนน พยายามใช้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิดลุกขึ้นยืน ขาทั้งสองข้างยังสั่นสะท้านรุนแรงตอนลุกขึ้น ดูท่าคงเหนื่อยมากจริง ๆ
เขาเปิดแพลตฟอร์มเรียกรถในเครื่องโฮโลแกรม หลังกดใช้งานต่าง ๆ เสร็จ ปินเฉินหลิ่งก็เริ่มรอรถแท็กซี่มา เพียงแต่รถแท็กซี่ที่ใกล้ที่สุดก็ยังห่างจากตรงนี้ราวสิบสามกิโลเมตร ดูท่าคงต้องรออีกสักพัก
เพื่อให้พ่อแม่สบายใจ ปินเฉินหลิ่งตัดสินใจโทรหาพ่อแม่เพื่อแจ้งข่าวว่าปลอดภัย การไม่กลับบ้านในเวลาแบบนี้มันไม่น่าทำจริง ๆ ก็ไม่รู้ว่าพอโทรไปแล้วจะโดนพ่อแม่ด่ากันผลัดกันหรือเปล่า