เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 112 ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย
ยิ่งดึกความมืดก็ยิ่งทวีคูณ ปินเฉินหลิ่งและซินหมิงเดินออกมาจากสวนสาธารณะ ตั้งใจจะแยกจากกันตรงนี้
ใบหน้าของซินหมิงยังคงแดงระเรื่อ พลางนึกย้อนถึงจูบที่นุ่มนวลเมื่อครู่ นี่คือสิ่งที่เธอจะไม่มีวันลืม เธอจะจดจำจูบนี้ไว้ในใจตลอดไป
"คุณไม่ไปกับฉันเหรอ?" ซินหมิงถามปินเฉินหลิ่ง ปินเฉินหลิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ส่ายหน้า ปฏิเสธที่จะไปด้วยกัน แต่จริง ๆ แล้วเขาก็อยากไปด้วยเหมือนกัน สาเหตุหลักคือกลัวว่าจะเจอพ่อแม่ของซินหมิงระหว่างทาง
"ไม่ล่ะ ผมตั้งใจจะเดินเล่นแถวนี้ต่ออีกหน่อย แล้วก็ซื้อของติดไม้ติดมือไปฝากพ่อแม่ เพราะกว่าจะได้เจอกันอีกทีก็คงอีกสองปีข้างหน้าแล้ว ต้องซื้ออะไรไว้ให้พวกท่านเป็นที่ระลึกบ้าง"
เมื่อเป็นเช่นนั้น ซินหมิงก็ไม่ว่า อะไรอีก เพียงกำชับให้เขา กลับบ้านแต่หัวค่ำ แล้วก็เรียกแท็กซี่จากไป เลือนหายไปจากสายตาของปินเฉินหลิ่ง
ปินเฉินหลิ่งมองตามรถแท็กซี่ที่ซินหมิงนั่งไป ในดวงตาเกิดความอาลัยอยู่บ้าง แต่พอคิดว่าพรุ่งนี้ยังจะได้เจอกันอีก ความอาลัยนี้ก็ค่อย ๆ จางหายไป
คิดไปคิดมา ปินเฉินหลิ่งก็ลูบริมฝีปากของตัวเอง เผยรอยยิ้มแห่งความสุขออกมา แล้วเดินไปยังทิศทางตรงกันข้าม อยากดูว่าที่นี่มีร้านของขวัญหรือร้านอะไรทำนองนั้นไหม จะได้ซื้อของมีค่าสักหน่อยให้พ่อแม่
เดินไปได้ราวสิบกว่านาที ปินเฉินหลิ่งก็พบร้านของขวัญร้านหนึ่งทางฝั่งซ้ายมือ จึงเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล เริ่มเลือกของขวัญในร้าน