เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 111 หนึ่งวันที่มีเพียงเราสองคน
เวลาผ่านไปราวสิบนาที ปินเฉินหลิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดที่เรียบร้อย มีผ้าขนหนูพาดอยู่บนหัว เส้นผมยังไม่แห้งสนิทดี
ปินเฉินหลิ่งใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมไปตามสบาย แล้วก็วางผ้าขนหนูไว้ข้างๆ ตอนนี้บนตัวเขาไม่มีกลิ่นแปลกๆ หลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงกลิ่นหอมของเจลอาบน้ำและกลีบดอกไม้แห่งความหิว จิตวิญญาณและเรี่ยวแรงของเขาก็เต็มเปี่ยมขึ้นมาก เปล่งปลั่งสดใส
เขาบิดขี้เกียจอย่างเต็มที่ แล้วหันไปมองซินหมิง ตอนนี้ซินหมิงกำลังยุ่งอยู่กับการจัดเตียง วิธีจัดเตียงก็คล่องแคล่วมาก ทั้งการพับผ้าห่มและการปูให้เรียบก็ทำได้ในลมหายใจเดียว ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
แต่การทำแบบนี้ของเธอทำให้ปินเฉินหลิ่งไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไร
“เธอไม่จำเป็นต้องเก็บกวาดก็ได้นะ พอเราออกไปแล้ว พนักงานก็จะมาทำความสะอาดห้องอีกที เธอมาจัดแบบนี้รู้สึกเหมือนไม่ค่อยจำเป็นเลย”
ซินหมิงจัดเตียงไปพลางพูดไปพลาง
“ถือเป็นการฝึกตัวเองไปด้วยก็แล้วกัน พวกเขาจะจัดหรือไม่จัด ฉันก็ไม่สนหรอก”
ปินเฉินหลิ่งยักไหล่ นั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ มองสภาพรอบๆ ห้อง แม้เขาจะรู้ได้ในพริบตาว่านี่คือห้องโรงแรม แต่เป็นโรงแรมแบบไหนเขากลับไม่รู้ รู้สึกแปลกๆ อยู่ตลอด