เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 110 มื้ออาหาร
ทั้งสี่คนเข้าไปในห้องส่วนตัวหมายเลข 706 ภายในห้องยังคงหรูหราอลังการเหมือนเดิม พื้นที่กว้างขวางสามารถรองรับคนได้เกือบสี่สิบคน กลางห้องมีโต๊ะกลมขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ซึ่งเต็มไปด้วยอาหารเลิศรสหลากหลาย
ไม่ว่าจะเป็นอาหารตะวันตกหรืออาหารจีน ไม่ว่าจะเป็นของย่าง ของปิ้ง หรือของทอด ของผัด ทั้งหมดถูกจัดวางเต็มโต๊ะจนแน่นขนัด แต่ก็ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย
เพียงแค่มองอาหารอร่อยบนโต๊ะแวบแรก คนสามคนยกเว้นว่านหยางเชียนก็พากันอ้าปากค้างด้วยความตะลึง โดยเฉพาะปินเฉินหลิ่งที่ถึงกับลิ้นแข็ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นภาพอันน่าตื่นตาขนาดนี้
“ว่านหยางเชียน... พวกนี้... เป็นของที่พวกเราจะได้กินหมดเลยเหรอ?” ปินเฉินหลิ่งลองถามอย่างระมัดระวัง
ว่านหยางเชียนเพียงพยักหน้า ไม่พูดอะไร สีหน้าของเขาก็เผยให้เห็นถึงความภาคภูมิใจในตัวเอง ตอนนี้เขาช่างเหมือนกับคนรวยหน้าใหม่ที่เพิ่งร่ำรวยขึ้นมาจริง ๆ
เมื่อได้รับการยืนยัน ปินเฉินหลิ่งก็ถูมือด้วยความตื่นเต้น ดวงตาจ้องเขม็งไปที่อาหารบนโต๊ะ ตอนนี้เขาหิวกระหายจนทนไม่ไหวแล้ว รู้สึกเหมือนจะพุ่งเข้าไปกินอย่างตะกละตะกลามทันที
หลิงเซินชิงและซินหมิงมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะอาหาร กลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมาเกือบทำให้พวกเขาจมดิ่งอยู่ตรงนั้น หลิงเซินชิงคาดไม่ถึงเลยว่าว่านหยางเชียนแค่ลงมือครั้งเดียวก็ใจป้ำได้ขนาดนี้
“เอาล่ะทุกคน อย่ามัวแต่มองตาปริบ ๆ รีบกินเถอะ!”