เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 102 วาสนา
"เป็นอะไรไปปินเฉินหลิ่ง กลายเป็นท่อนไม้ไปแล้วหรือไง?"
ว่านหยางเชียนเห็นปินเฉินหลิ่งนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม่ขยับเขยื้อน สายตายังดูเหม่อลอย ท่าทางนี้ทำให้ว่านหยางเชียนเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม มองตามสายตาของเขาไป ก็เข้าใจในที่สุดว่าทำไมปินเฉินหลิ่งถึงได้เหม่อลอยขนาดนี้
ว่านหยางเชียนเห็นเด็กสาวคนนั้นจ้องปินเฉินหลิ่งไม่วางตา สายตาเย็นชาทำให้ว่านหยางเชียนตกใจไม่น้อย พร้อมกันนั้นตัวเองก็เริ่มเหม่อลอยไปด้วย ว่านหยางเชียนหันกลับไปมองปินเฉินหลิ่ง เขาก็ยังเหม่อลอยเช่นเดิม
เพียงแต่เด็กสาวคนนั้นมองอยู่ครู่หนึ่งก็กลับไปนอนบนเตียง ดึงผ้าห่มคลุมทั้งตัว ไม่อยากมองใครในที่นี้สักคน ปินเฉินหลิ่งก็ผ่อนคลายลง ถอนหายใจยาวเฮือก
"เธอเป็นอะไรไป ทำไมจู่ๆ ถึงได้มองนายแบบนั้น?"
เห็นได้ชัดว่าว่านหยางเชียนยังไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่อง ยังคงทำหน้างุนงง ปินเฉินหลิ่งได้แต่อึดอัดใจ ทั้งยังตื่นตระหนก เข้าใจถึงความร้ายแรงของเรื่องอย่างถ่องแท้
"ที่เราเพิ่งพูดกันไป เมื่อกี้เธอคงได้ยินเข้า..."
ได้ยิน? ดวงตาว่านหยางเชียนเบิกโพลง มองเด็กสาวคนนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ เมื่อกี้เธอไม่ใช่กำลังนอนหลับอยู่หรอกหรือ? เป็นไปได้ยังไงที่จะได้ยิน? เว้นเสียแต่ว่าตอนนอนเธอเกิดมีสติขึ้นมากะทันหัน ไม่อย่างนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้ยิน