เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 101 เดือนนี้จะเหนื่อยล้าอย่างผิดปกติ
"นี่ ว่านหยางเชียน เป็นอะไรไปหรือเปล่า"
เสียงที่คุ้นเคยดังก้องอยู่ข้างหูของว่านหยางเชียน เขาเงยหน้าขึ้นด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด ขณะที่เงยหน้าก็ยังสั่นเทาไม่หยุด คนรอบข้างเห็นสภาพของว่านหยางเชียนตอนนี้ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
ว่านหยางเชียนเอี้ยวคออย่างลำบากมองไปข้างกาย จากนั้นก็เอาหน้าแนบลงกับพื้น เห็นปินเฉินหลิ่งกำลังยองๆ อยู่ข้างๆ มองเขาอย่างเป็นห่วงเป็นที่สุด เขาเพิ่งเคยเห็นว่านหยางเชียนในสภาพซมซวยเช่นนี้เป็นครั้งแรก แต่เพียงชั่วขณะที่มือแตะร่างกายของว่านหยางเชียน มือของปินเฉินหลิ่งก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของเขา
ปริมาณเหงื่อที่ออกมานี้ช่างน่าตกใจจริงๆ
เห็นว่านหยางเชียนขยับตัวไม่ได้ ปินเฉินหลิ่งขยับมือทั้งสองข้าง ลากว่านหยางเชียนไปพักพิงที่กำแพงด้านหนึ่ง ให้เขาพักผ่อนตรงนี้ก่อน บังเอิญว่าข้างๆ เขาก็คือหลิงเซินชิง
หลิงเซินชิงอยากจะนั่งตัวตรง แต่กลับพบว่าไม่ว่าจะออกแรงมากแค่ไหนก็ทำไม่ได้ แม้แต่มือก็ยกขึ้นไม่ไหว ได้แต่ดูสภาพที่อ่อนล้าเกินทนของว่านหยางเชียนโดยทำอะไรไม่ได้เลย
ว่านหยางเชียนหอบหายใจแรงได้ไม่นานก็หลับสนิท
เห็นว่าเรื่องของว่านหยางเชียนคลี่คลายแล้ว โย่วหวังไม่เสียเวลา เตรียมเริ่มการทดสอบสมรรถภาพร่างกายกลุ่มถัดไป