เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 95 พบกันครั้งสุดท้าย
เวลาหนึ่งสัปดาห์ใกล้จะผ่านไปแล้ว เหลืออีกเพียงห้าชั่วโมงก็จะถึงวันที่แปด
หากไม่มีอะไรผิดพลาด เย่เหิงคงประคองตัวไปถึงวันที่แปดไม่ได้ เย่เหิงในตอนนี้ก็ไม่ใช่เย่เหิงที่พวกเขาเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว...
เขาดูเหมือนจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปหมด แม้แต่ชื่อของตัวเองก็ยังจำไม่ค่อยได้ อีกทั้งร่างกายทั้งตัวของเขาก็ไม่มีความรู้สึกใดๆ เหลืออยู่ ได้แต่นอนอยู่บนเตียงตลอดเวลา
เมื่อบิดามารดาของเย่เหิงได้เห็นสภาพอันน่าสังเวชของเย่เหิงเช่นนี้ ต่างก็ร่ำไห้สะอึกสะอื้น พ่อแม่คนไหนกันจะทนเห็นลูกของตัวเองกลายเป็นเช่นนี้ได้? มันทรมานยิ่งกว่าฆ่าพวกเขาเสียอีก
ทั้งที่รู้ว่าวันนี้จะมาถึง ทั้งที่เตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็ยังรับเรื่องทั้งหมดนี้ไม่ได้อยู่ดี อยากให้เวลาหมุนช้าลงสักหน่อย อย่างน้อยก็จะได้อยู่เป็นเพื่อนเย่เหิงนานขึ้นอีกนิด
แม่ของเย่เหิงทรุดตัวลงร้องไห้ฟูมฟายอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยของเย่เหิง แต่เมื่อเย่เหิงเห็นภาพนี้ก็เพียงมองเธออย่างเรียบเฉย เพราะเย่เหิงลืมไปนานแล้วว่าคนในสายตาของเขาคือใคร
สีหน้าของเย่เหิงไม่มีความรู้สึกใดๆ เพียงมองแม่อย่างเบลอๆ ที่ร่ำไห้จนสะอึกสะอื้น ในใจก็ไม่มีความคิดใดๆ ราวกับผิวน้ำในทะเลสาบที่สงบนิ่ง ไร้ระลอกคลื่นแม้แต่น้อย
ส่วนพ่อของเย่เหิงนั่งอยู่บนม้านั่งในทางเดิน ภายนอกพยายามทำเป็นสงบนิ่ง แต่แท้จริงแล้วในใจในช่วงไม่กี่วันมานี้ถูกกัดกร่อนจนเต็มไปด้วยรอยแผล ภายในชั่วพริบตาเส้นผมของเขาก็กลายเป็นสีขาวโพลน คนอายุสี่สิบกว่ากลายเป็นคนชราอายุหกเจ็ดสิบปีไปในทันที