เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 96 ชีวิตที่สำนักงานใหญ่ฉยงเหอ การออกเดินทาง
ยังคงเป็นสุสานที่คุ้นเคย ยังคงเป็นบรรยากาศอึดอัดที่คุ้นเคย เพียงแต่ครั้งนี้ในสุสานมีป้ายหลุมศพเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งแผ่น ตั้งตระหง่านเงียบ ๆ อยู่ที่ขอบสุสาน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร วันนี้หนาวเย็นเป็นพิเศษ แทบไม่มีความรู้สึกของฤดูร้อนเลย ราวกับเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงล่วงหน้า ถ้าใบไม้บนต้นเหลืองหมดก็คงไม่ต่างอะไรจากฤดูใบไม้ร่วงจริง ๆ
บนป้ายหลุมศพมีเครื่องฉายภาพติดอยู่ ปรากฏภาพครึ่งตัวของใครคนหนึ่งที่เปล่งแสงสีน้ำเงิน ผู้นั้นก็คือเย่เหิง เมื่อวานนี้เองที่เถ้ากระดูกของเย่เหิงถูกฝังลงดินในที่สุดและตั้งป้ายหลุมศพขึ้น เขาจะพักผ่อนอย่างสงบอยู่ที่นี่ตลอดไป
ส่วนหน้าป้ายหลุมศพมีคนคนหนึ่งยืนอยู่ สีหน้าของเขาเศร้าหมอง พูดน้อยเงียบขรึม ดวงตาบอกเล่าความโศกเศร้าในใจ และคนคนนี้ก็คือว่านหยางเชียน พี่น้องของเย่เหิง
ว่านหยางเชียนมองป้ายหลุมศพตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ ในหัวเหลือเพียงความอาลัยอาวรณ์ที่มีต่อเย่เหิงสารพัด แต่ความจริงก็เป็นเช่นนี้ ถึงจะอาลัยอาวรณ์ก็ต้องปล่อยวางทั้งหมด ยังไงก็ต้องมองไปข้างหน้า
“เย่เหิง ฉันมีเรื่องอยากบอกนายตั้งมากมาย แต่พอจะพูดกลับพูดไม่ออก ถ้าตอนนั้นนายยังจำทุกอย่างได้ ฉันคิดว่าฉันคงพูดมันออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ...แต่ตอนนี้อยากพูดก็ไม่มีโอกาสแล้ว”
น้ำเสียงของว่านหยางเชียนเบามาก ดวงตาเต็มไปด้วยความเสียใจ คำที่อยากพูดก็ได้แต่เก็บซ่อนไว้ในใจตลอดไป ไม่มีวันลืมเลือน และไม่มีวันหาคนที่เหมาะสมมารับฟังสิ่งเหล่านี้ได้