เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 94 ความทรงจำที่เลือนหาย เมล็ดพันธุ์แห่งความแค้น
"เย่เหิงเกิดเรื่องขึ้นงั้นเหรอ? เกิดอะไรขึ้นถึงทำให้เธอยุ่งขนาดนี้? ต้องเป็นเรื่องใหญ่มากแน่ ๆ ใช่ไหม?"
พอได้ยินว่าเย่เหิงเกิดเรื่อง หลิงเซินชิงก็อดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้ ยังไงในโรงเรียนก็ถือว่าเป็นเพื่อน พอได้ยินว่าเพื่อนเกิดเรื่องก็เป็นธรรมดาที่ต้องห่วง
มองดูว่านหยางเชียนที่สีหน้าหม่นหมอง หลิงเซินชิงก็มั่นใจว่าเย่เหิงต้องเกิดเรื่องร้ายแรงมากแน่ ๆ ว่านหยางเชียนเงียบไม่พูดอะไร ครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้า
"เหลืออีกหนึ่งสัปดาห์ ฉันต้องไปดูพี่ชายของฉันให้บ่อยหน่อย พยายามในช่วงเวลาสุดท้ายที่จะไม่ให้เขาลืมฉัน ความรู้สึกที่มีต่อกันมาสองปี ฉันไม่อยากให้เย่เหิงลืมมันไปแบบนี้...ยังไงเขาก็เป็นพี่ใหญ่ของฉัน"
หนึ่งสัปดาห์? สีหน้าของหลิงเซินชิงเผยความประหลาดใจเล็กน้อย หนึ่งสัปดาห์หมายความว่าอะไร? เย่เหิงเป็นอะไรกันแน่? เธอมองว่านหยางเชียน สีหน้าจริงจังขึ้น
"เย่เหิงเป็นอะไรกันแน่? แล้วหนึ่งสัปดาห์หมายความว่าอะไร?"
ว่านหยางเชียนถอนหายใจยาว เขาไม่อยากพูดเรื่องนี้ เขาไม่อยากนึกถึงคำพูดของหมอ เขารับมันไม่ได้เลย แต่ต่อให้รับไม่ได้แล้วยังไง? สุดท้ายก็ต้องเผชิญหน้าให้ได้อยู่ดี
"กลุ่มอาการเมิ่งขู่ เธอรู้จักไหม?" แววตาของว่านหยางเชียนหมองลงเล็กน้อย อารมณ์ก็ตกต่ำมาก พอหลิงเซินชิงได้ยินคำนี้ก็อึ้งไปทันที เธอเคยได้ยินชื่อโรคนี้ โรคนี้เหมือนยมทูต เก็บชีวิตคนอย่างไร้ความปรานี