เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 93 ในที่สุดก็ต้องตายหรือ
ใกล้เข้าสู่ช่วงดึก ในห้องผู้ป่วยหมายเลข 5007 มีผู้ป่วยอยู่หกคน มีห้าคนที่เข้านอนแต่หัวค่ำแล้ว
มีเพียงเย่เหิงที่นั่งอยู่บนเตียงคนเดียว เขามองออกไปนอกหน้าต่างมองดูเมืองภายนอก สีหน้าหม่นหมองราวกับกำลังเล่าถึงความสิ้นหวังในใจของเขา
ความรู้สึกโดดเดี่ยว ว้าเหว่ และสิ้นหวังอบอวลไปทั่วห้องผู้ป่วยนี้ ภายในห้องที่มืดมิดมีเพียงแสงไฟสลัวที่ลอดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง สาดตรงลงมาบนใบหน้าของเย่เหิง แสงสีสันฉูดฉาดที่ตกกระทบใบหน้าหม่นๆ ของเขา ก็ไม่อาจเผยสีสันใดๆ ออกมาได้
เย่เหิงมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนนอกหน้าต่างอย่างเงียบๆ เขาอยากจะหลับเร็วๆ แต่ความรู้สึกกลัวและอึดอัดก็ทำให้เขานอนไม่หลับอยู่เสมอ สิ่งนี้ก็ทำให้เย่เหิงกลุ้มใจ เขาอยากจะผ่านค่ำคืนนี้ไปให้เร็วๆ จริงๆ
ในตอนนั้นเอง บนโต๊ะหัวเตียง เครื่องโฮโลแกรมของเย่เหิงก็ส่งเสียงเรียกเข้า เมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าเย่เหิงก็ตื่นเต้นขึ้นมาบ้าง เขาเฝ้ารอให้ผู้ปกครองโทรมาหาตนเอง เฝ้ารอให้ได้รับความอบอุ่น
ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมด เย่เหิงในที่สุดก็หยิบเครื่องโฮโลแกรมบนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาได้ มองไปที่หน้าจอ ในแววตาของเย่เหิงก็เผยความผิดหวังออกมาอีกครั้ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผิดหวัง...และคนที่โทรมาก็คือว่านหยางเชียน
เย่เหิงมองหน้าจอ ไม่สามารถดึงสติกลับมาได้เป็นเวลานาน ยิ่งคาดหวังมากก็ยิ่งผิดหวังมาก ผู้ปกครองของเขาก็ไม่สนใจใยดีเขา มัวแต่ยุ่งกับเรื่องของตนเอง
เงียบไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเย่เหิงก็กดรับสาย