เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 90 การสอบเข้ามหาวิทยาลัย
ใกล้ย่างเข้าดึก นักเรียนทุกคนทยอยกลับเข้าหอพักอย่างเป็นระเบียบ นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสามจะนอนไม่หลับในคืนนี้
พรุ่งนี้จะเป็นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ถามหน่อยว่าใครจะนอนหลับสบายได้ในเวลาแบบนี้
ในหอพักหมายเลข 308 เย่เหิงยังคงนั่งอยู่บนเตียงของตัวเองโดยไม่แสดงสีหน้าอะไร ดวงตาและใบหน้ายังคงไร้ซึ่งประกาย สภาพนี้ยังคงเป็นเช่นนี้มาจนถึงตอนค่ำ หรืออาจจะรุนแรงขึ้นด้วยซ้ำ
ว่านหยางเชียนนั่งอยู่บนเตียงของตัวเอง มองเย่เหิงที่นั่งนิ่งไม่ไหวติงอย่างเงียบ ๆ ไม่รู้ควรจะพูดอะไรดี ถ้าคำที่พูดตอนเที่ยงเขาไม่ฟัง แล้วพูดอีกก็คงไม่มีประโยชน์อะไร
ยังไงก็ตามเหตุผลก็อธิบายไปอย่างชัดเจนแล้ว จะทำให้เย่เหิงลุกขึ้นสู้ได้หรือไม่ก็เป็นเรื่องของเขาเท่านั้น แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเหตุผลที่พูดไปจะไม่ได้ผลเอาเสียเลย เขายังคงนั่งอยู่บนเตียง ก้มหน้าจนมองไม่เห็นใบหน้า
ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้นะ ว่านหยางเชียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เย่เหิงที่ร่าเริงแจ่มใสและชอบให้กำลังใจคนอื่น กลับกลายเป็นแบบนี้ ถ้าเป็นแบบนี้อย่าว่าแต่สอบเลย แค่สนามสอบเขาก็คงไม่กล้าเข้าไป
"ว่าแต่ก็ดึกมากแล้ว ทำไมปินเฉินหลิ่งยังไม่กลับมาอีก หรือว่าไปหาผู้หญิงคนนั้น"
ด้านล่าง ปินเฉินหลิ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากเขตหอพักหญิง มองไปที่หอพักหญิงอย่างเงียบ ๆ จะเห็นได้ว่าเขายังคงเสียดายช่วงเวลาดี ๆ ที่ได้อยู่ด้วยกันช่วงนี้ แต่ตอนนี้ไม่เสียดายก็ต้องเสียดายแล้ว เพราะยังไงเธอก็เป็นผู้หญิงของคนอื่นแล้ว