เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 91 ความกดดันที่หายใจไม่ออก
ห้องสอบยังคงเงียบสงบ มีเพียงเสียงหายใจและเสียงนิ้วเคาะจอโฮโลแกรมดังกรุ๊งกริ๊ง ห้องสอบทุกห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศอึดอัด สายตาของนักเรียนในห้องสอบไม่มีข้อยกเว้นล้วนคมกริบ จ้องมองจอโฮโลแกรมอย่างมีสมาธิสุดขีด
ไม่นาน เวลาสอบเหลือเพียงครึ่งชั่วโมง เมื่อเข้าสู่การนับถอยหลังครึ่งชั่วโมงสุดท้าย นักเรียนก็ควรจะส่งข้อสอบกันทีละคน มุมขวาบนของโต๊ะมีปุ่มสีเขียวปุ่มหนึ่ง กดปุ่มแล้วจอโฮโลแกรมจะเก็บกลับเองโดยอัตโนมัติ ถือว่าเป็นการส่งข้อสอบ
เหมือนอย่างที่ผ่านมา ส่งข้อสอบแล้วก็ออกจากโรงเรียนกลับบ้านได้ หนึ่งสัปดาห์ต่อมาค่อยกลับมาโรงเรียนเพื่อดูคะแนน ตอนนี้ด้านนอกโรงเรียนมัธยมชั้นยอดเต็มไปด้วยนักข่าวกลุ่มใหญ่และผู้ปกครองที่นับไม่ถ้วน พวกเขาล้วนรอคอยนักเรียนคนแรกที่เดินออกจากโรงเรียน
เวลาผ่านไปทุกวินาที ประตูใหญ่โรงเรียนค่อย ๆ เปิดออก นี่หมายความว่าเริ่มมีนักเรียนเดินออกมากันทีละคนแล้ว
ประตูใหญ่เปิดจนสุด นักเรียนคนหนึ่งเดินออกมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน มือทั้งสองข้างล้วนใส่ไว้ในกระเป๋า ดูเหมือนสอบได้ราบรื่นมาก ทุกคนหันสายตาไปที่นักเรียนคนแรกที่ออกจากโรงเรียน แสงแดดสาดส่องลงมาบนตัวเขาขณะเดินออกจากประตูโรงเรียน
เป็นว่านหยางเชียน! เขาเป็นคนแรกที่ออกจากประตูโรงเรียน! สายตาของทุกคนแฝงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ว่านหยางเชียนเงยหน้าขึ้นมองแสงแดดเหนือศีรษะ รอยยิ้มมั่นใจยังคงติดอยู่บนใบหน้าไม่ห่างหาย