เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 81 กลับสู่สถานีอวกาศ
อาจจะเป็นเพราะมันสงบเกินไป เลยไม่ได้ยินข่าวของเรือนจำฉยงเหอมานานมากแล้ว
ตั้งแต่ที่หลิวหมิงซางถูกปล่อยตัวออกจากเรือนจำ ก็ไม่มีใครสนใจเรือนจำฉยงเหออีกต่อไป ถึงจะมีเรื่องเล็ก ๆ ไม่ขาดสาย แต่ไม่กี่วันก็ถูกลืมไปจนหมด ปัจจุบันก็เป็นแค่เรือนจำที่มีกระแสพอเป็นพิธีเท่านั้น
ในห้องผู้บัญชาการเรือนจำ จ้งหลินซานวางขาทั้งสองข้างไว้บนโต๊ะ นั่งบนเก้าอี้ด้วยท่าทางที่สบายที่สุด สายตาจับอยู่ที่หน้าจอเครื่องโฮโลแกรมในมือ เลื่อนดูคลิปวิดีโอ ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขาฆ่าเวลาได้
ในฐานะผู้บัญชาการเรือนจำฉยงเหอ จ้งหลินซานไม่สามารถมีอิสระในที่นี่ได้มากนัก ทำได้แค่ปล่อยตัวตามสบายอยู่ในห้องทำงานคนเดียว ในเรือนจำที่เงียบสงัดราวความตาย ก็พอจะเดาได้ว่ามันช่างโดดเดี่ยวเพียงใด
แต่จ้งหลินซานคงจะชินแล้ว
ทั้งคุยเล่นกับนักโทษไม่ได้ ทั้งออกจากห้องตามอำเภอใจก็ไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการคุยกับเจ้าหน้าที่มากนัก กฎที่สำนักงานใหญ่ฉยงเหอตั้งไว้ช่างทำให้คนไม่เข้าใจจริง ๆ
การเลื่อนดูคลิปก็มีเวลาที่เลื่อนจนเหนื่อย จ้งหลินซานโยนเครื่องโฮโลแกรมลงบนโซฟาตามสบาย เอามือทั้งสองข้างปิดหน้า สมองที่ว่างเปล่าทำให้เขาไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรดี
“เอ่อ น่าเบื่อจริง ๆ ถ้ามีใครสักคนยอมคุยกับตัวเองก็คงดี แต่ก็ไม่ได้นี่...กฎห่วย ๆ นี่ ใครกันเป็นคนตั้งขึ้นมา? ถ้าให้เจอตัว ฉันจะต้องอัดให้สักยกแน่ ๆ...เดี๋ยวนะ คนที่ตั้งกฎดูเหมือนจะเป็นสวินซุ่นฮุย...งั้นก็ไม่เป็นไร เขาตายไปนานแล้วนี่นา”