เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 80 เสียงเปียโนที่มีความสุขที่สุด
เมื่อว่านหยางเชียนก้าวขึ้นเวที หลายคนต่างจ้องมองเขาเขม็ง ฮว่าต้งเหมี่ยวในที่นั่งผู้ชมถึงกับอยากลุกขึ้นยืน มือเริ่มมีเหงื่อไหลออกมา
เหมี่ยนชานกังกับสวีเหมียนยิ่งไม่กล้ากะพริบตา พวกเขาเบ้คิ้วแน่น รู้สึกตื่นเต้นแทนว่านหยางเชียนอย่างที่สุด
เช่นเดียวกัน ในที่นั่งผู้ชมสำหรับอาจารย์โดยเฉพาะ ว่านซิงมองว่านหยางเชียนบนเวที พลางกัดนิ้วหัวแม่มือด้วยความตื่นเต้น
ว่านหยางเชียนหันหน้าเข้าหาผู้ชม แสงไฟทั้งหมดส่องรวมมาที่ตัวเขา เขาก้มคำนับลึก ราวหกวินาที ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นตรง พื้นบริเวณด้านหลังว่านหยางเชียนยุบลงไป จากนั้นเปียโนตัวหนึ่งก็ถูกยกขึ้นมา
ในวินาทีที่เห็นเปียโน ที่นั่งผู้ชมเงียบกริบ ไม่มีใครคาดคิดว่ารายการของว่านหยางเชียนคือการเล่นเปียโน
ว่านหยางเชียนเดินทีละก้าวไปหน้าเปียโน นั่งลงบนเก้าอี้ด้านหลัง เขาเลียนแบบคนในวิดีโอ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนเล่นเปียโน
เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อม ว่านหยางเชียนเปิดฝาเปียโน ค่อย ๆ วางมือทั้งสองบนคีย์เปียโน สูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้งแล้วจึงเริ่มบรรเลง
เพียงเสียงเปียโนดังขึ้น ผู้ชมทั้งหอรวมถึงกรรมการก็จมดิ่งอยู่กับเสียงเปียโนอันไพเราะนี้ และเมื่อว่านซิงได้ยินดนตรีที่คุ้นเคยนี้ น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว