เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 82 เทพแห่งภาพลวง
ใบไม้บนต้นค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิง เริ่มลอยลงสู่พื้นอย่างช้า ๆ มันร่วงลงแตะพื้นดิน ลงบนถนนหรือทางเท้าเงียบ ๆ พอมองแวบเดียวก็เหมือนภาพวาดสีน้ำมันที่งดงามและมีชีวิตชีวา
ในสุสาน ใบไม้สีแดงเพลิงเต็มพื้น ว่านหยางเชียนสวมเสื้อโค้ทสีดำที่ค่อนข้างหนา สายตาหม่นหมองจ้องมองป้ายหลุมศพที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า
ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดมากระทบหน้า พัดปลิวผมหน้าม้าเหนือหน้าผากของว่านหยางเชียน ถึงลมจะแรงแค่ไหนแต่เปลือกตาของเขาก็ยังไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
เขาเดินไปข้างหน้าสองก้าว ก้มหน้า มองป้ายหลุมศพที่ถูกใบไม้ห่อหุ้มไว้ ชั่วขณะหนึ่งก็พูดไม่ออก ว่านหยางเชียนย่อตัวลง วางมือบนป้ายหลุมศพ ใช้มือค่อย ๆ ปัดใบไม้ออก เผยให้เห็นรูปลักษณ์ที่สมบูรณ์ของป้ายหลุมศพ
ว่านหยางเชียนวางมือบนป้ายหลุมศพอย่างเงียบ ๆ ก้มหน้า มองพื้นด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า
“พี่สาวว่านเหอ อีกแล้วสินะฤดูใบไม้ร่วง ฤดูใบไม้ร่วงที่เย็นสบายเช่นนั้น ไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว พี่สบายดีไหมบนสวรรค์?”
ต่อหน้าป้ายหลุมศพ ว่านหยางเชียนระบายทุกสิ่งในใจออกมา บอกเล่าทุกอย่างต่อป้ายหลุมศพโดยไม่ปิดบัง ถึงเขาจะรู้ว่าป้ายหลุมศพพูดไม่ได้ ยิ่งไม่สามารถแสดงสีหน้าใด ๆ ได้ แต่เขาก็ยังควบคุมตัวเองไม่ให้ระบายออกมา...เพียงเพราะข้างใต้นั้นคือพี่สาวว่านเหอ
ว่านหยางเชียนถอนหายใจเบา ๆ เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง จ้องมองป้ายหลุมศพ