เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 79 เปิดม่าน
ช่วงเวลาศึกษาด้วยตนเองตอนเย็นของวันนี้ คือช่วงเวลาที่การแข่งขันเริ่มต้น ในวันนี้เหล่านักเรียนที่เข้าร่วมการแข่งขันแทบทุกคนต่างแสดงออกมาทางท่าทีที่ตื่นเต้นประหม่า มือที่สั่นเทาและคำพูดที่ติดขัด เป็นเครื่องยืนยันถึงความรู้สึกตื่นเต้นประหม่าอันมหาศาลของพวกเขา
เช่นเดียวกันกับว่านหยางเชียนและหลิงเซินชิง ทั้งคู่ก็เป็นเช่นนี้ เพราะความประหม่าทำให้บางครั้งว่านหยางเชียนเล่นเปียโนก็พลาดขึ้นมาฉับพลัน ขณะที่หลิงเซินชิงเองก็เพราะความประหม่าทำให้แขนขาเคลื่อนไหวไม่ถนัด
ความรู้สึกประหม่าคือนักฆ่าตัวฉกาจของเหล่านักกีฬา แต่ถึงกระนั้นก็ต้องไปเอาชนะนักฆ่าคนนี้ให้ได้ ต่อให้ประหม่ามากแค่ไหนก็ห้ามหลบหนีมัน มิฉะนั้นก็เรียกได้ว่าเป็นทหารหนีศึก
ภายในห้องซ้อมเปียโน ว่านหยางเชียนนั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงหน้าเปียโน แม้ภายนอกดูสงบนิ่ง แต่สองมือที่วางอยู่บนคีย์กลับอดสั่นไม่ได้ ทั้งร่างกายยังมีเหงื่อ
สวีเหมียนที่อยู่ข้าง ๆ จ้องมองสองมือที่สั่นเทาของว่านหยางเชียนอยู่ตลอด ส่ายหน้าอย่างจนใจ หล่อนรู้ดีว่าถ้าว่านหยางเชียนยังเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้เด็ดขาด ขึ้นเวทีก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้
ว่านหยางเชียนจ้องมองคีย์เปียโนอย่างเหม่อลอย ภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ภายในกลับดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง เพียงแต่ในดวงตาก็ปรากฏความบิดเบี้ยวอยู่บ้าง เขาหลับตาลง พยายามทำให้ตัวเองสงบสติ คิดถึงจุดมุ่งหมายที่แท้จริงของการแข่งขันครั้งนี้