เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 76 การประกวดความสามารถ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เทอมสองของมัธยมปลายปีสองก็มาถึงอย่างเงียบ ๆ ตอนนี้ลมspringพัดโชย ชีวิตเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา
ใบอ่อนบนต้นไม้เริ่มผลิเติบโตไม่หยุด สนามโรงเรียนก็ดูสดชื่นน่ามองขึ้นมาทันที ตอนนี้มีฝนฤดูใบไม้ผลิตกลงมา เสียงน้ำหยดติ๊งต๊องก้องอยู่รอบ ๆ หลายคนชอบฟังเสียงแบบนี้
และว่านหยางเชียนกับหลิงเซินชิงก็ยังคงดำรงตำแหน่งหัวหน้าห้องและรองหัวหน้าห้องของห้องหนึ่ง ตอนนี้ถ้าวัดกันที่ผลการเรียน พวกเขาอยู่ในลำดับต้น ๆ ของโรงเรียน
แต่ถ้าวัดกันที่ส่วนสูง...ก็ยังจัดอยู่ในพวกที่ค่อนข้างเตี้ยอยู่ดี ในช่วงหลายเดือนนี้ส่วนสูงของว่านหยางเชียนแทบไม่เพิ่มขึ้นเลย ส่วนหลิงเซินชิงไม่เพิ่มขึ้นแม้แต่นิดเดียว ถ้าจะสูงอีกต่อไปในอนาคตก็คงไม่มีโอกาสแล้ว
ฝนฤดูใบไม้ผลิปกคลุมทั้งเมือง อาจารย์ในโรงเรียนมัธยมชั้นยอดต่างคอยดูแลการเรียนด้วยตนเองของนักเรียน เหมี่ยนชานกังก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่โต๊ะครู จ้องมองนักเรียนที่อยู่ตรงหน้า
แต่ไม่นานเหมี่ยนชานกังก็รู้สึกเบื่อ เพราะนักเรียนพวกนี้เงียบเกินไป นอกจากเรียนด้วยตนเองแล้ว ไม่มีกิกะจิ๊กกะจ๊อกอะไรเลย มองไปทางว่านหยางเชียนกับหลิงเซินชิง พวกเขายิ่งเรียบร้อยเงียบสงบ
ไม่รู้ทำไม รู้สึกได้ว่าเทอมใหม่ทำให้โรงเรียนแห่งนี้เงียบสงัดยิ่งขึ้น นอกจากเสียงฝนแล้วก็ไม่มีอะไรอื่นอีก น่าเบื่อและจืดชืด ถ้าเป็นอาจารย์คนอื่นอาจจะไม่คิดแบบนี้ แต่เหมี่ยนชานกังเป็นใครล่ะ? ก็เป็นอาจารย์หนุ่ม ความคิดยังอยู่ในวัยหนุ่มสาวนี่นา!