เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 77 เริ่มการซ้อม
ภายในห้องซ้อมเปียโน เสียงดนตรีเปียโนอันไพเราะก้องกังวานอยู่ภายใน อารมณ์ที่บทเพลงนี้สื่อออกมาทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกร่วมและจมดิ่งอยู่กับมัน
สวีเหมียนฟังว่านหยางเชียนเล่น และก็หลงใหลเข้าไปเช่นกันเพียงแต่ไม่คิดว่าญาติของเขาจะมีพรสวรรค์ขนาดนี้ อารมณ์ที่ต้องการสื่อออกมานั้นมากมายเหลือเกิน แต่สิ่งที่มากที่สุดยังคงเป็นความรักอันลึกซึ้ง
เช่นเดียวกัน ว่านหยางเชียนผู้กำลังเล่นเปียโนก็หลงใหลในบทเพลงที่ตัวเองเล่นออกมาเช่นกัน เขาเข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงความรู้สึกที่พี่สาวว่านเหอต้องการสื่อ ความรักระหว่างญาติพี่น้องที่บริสุทธิ์ที่สุดนี้
เมื่อช่วงไคลแม็กซ์จบลง บทเพลงก็จบลงด้วย แม้ว่าบทเพลงเปียโนนี้จะยาวเพียงห้านาทีสั้น ๆ แต่ราวกับว่าข้างในบรรจุความรักไว้หนึ่งศตวรรษ มือของว่านหยางเชียนยังคงวางอยู่บนคีย์เปียโน ไม่สามารถเรียกสติกลับมาได้เป็นเวลานาน
บทเพลงนี้ทำให้ว่านหยางเชียนเคลิบเคลิ้มอยู่กับมัน สมองก้องกังวานด้วยบทเพลงเปียโนนี้ตลอดเวลา ว่านหยางเชียนที่เรียกสติกลับมาได้มองไปทางสวีเหมียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
"เป็นไงบ้าง บทเพลงเปียโนที่ญาติของผมทำ ไม่เลวเลยใช่ไหม?"
สวีเหมียนพยักหน้า และให้การยืนยันอย่างมากมาย บทเพลงที่เปี่ยมด้วยความรักอันเข้มข้นนี้สมควรได้รับคำชมที่งดงามที่สุด สวีเหมียนคิดว่า ถ้าได้พบญาติของว่านหยางเชียนคนนั้น อย่างไรก็ต้องขอลายเซ็นหรือขอคำแนะนำสักหน่อย