เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 75 อยู่บ้านก็ทุกข์ทรมานไม่แพ้กัน
รถแท็กซี่จอดลงตรงหน้าเขตที่พักเก่าโทรมที่ว่านหยางเชียนอาศัยอยู่ ว่านหยางเชียนกับหรานเสวี่ยเฉินลงจากรถมาด้วยกัน
หรานเสวี่ยเฉินมองเขตที่พักตรงหน้าที่เก่าโทรมจนแทบไม่เหลือสภาพและสไตล์ล้าสมัยสุด ๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ยากจะจินตนาการว่าคนที่เรียนอยู่ในโรงเรียนมัธยมชั้นยอดสังกัดฉยงเหอจะพักอาศัยอยู่ในที่แบบนี้ได้ ช่างเปิดหูเปิดตาเสียจริง
“ปกติคุณอาศัยอยู่ที่นี่เหรอ ที่นี่...มันซอมซ่อเก่าโทรมจังเลยนะ...ได้ยินข่าวก่อนหน้านี้ว่าคุณไม่ได้อยู่ที่ตระกูลเฟิงเหรอ ทำไมถึงมาอยู่ในที่แบบนี้ล่ะ”
ว่านหยางเชียนยิ้มขื่น
“พูดยาว แต่ถ้าจะให้พูดตามจริง ที่นี่คือที่ที่ผมอยู่มาตั้งแต่เด็ก ว่าตามเหตุผลแล้ว ที่นี่ต่างหากที่ถือเป็นบ้านของผม หลิงเซินชิงก็อยู่กับผมเหมือนกัน”
หลิงเซินชิงก็อยู่กับว่านหยางเชียนด้วยเหรอ หรานเสวี่ยเฉินชะงักไปทันที
“เธออยู่กับคุณด้วยเหรอ เธอไม่ใช่คนของตระกูลเฟิงด้วยเหรอ ทำไมถึงมาอยู่กับคุณ เดี๋ยวนะ คุณกับเธอไม่ใช่นอนเตียงเดียวกันหรอกใช่ไหม”
ได้ยินประโยคนี้ ว่านหยางเชียนก็มีแววตาตกใจขึ้นมาทันที เขาอยากจะอธิบายอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกหรานเสวี่ยเฉินขัดการอธิบายเสียก่อน และบอกว่าเธอไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ทั้งสองเดินเข้าไปในประตูใหญ่ของเขตที่พัก หรานเสวี่ยเฉินมองสภาพภายในเขตที่พักนี้ ก็รู้สึกว่าความคิดเรื่องความเก่าโทรมของตัวเองถูกเปลี่ยนไปเลยจริง ๆ