เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 47 รู้จักพี่น้อง
หลังจากจัดการทุกอย่างของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ว่านหยางเชียนก็เดินออกจากอาคารหอพักด้วยอารมณ์แจ่มใส มองไปรอบ ๆ ก็เห็นนักเรียนที่เดินไปมาไม่ถึงไม่กี่ร้อยคน ว่านหยางเชียนมาถึงหน้า ประตูอาคารเรียนหมายเลข 2 มองเข้าไปข้างในเห็นว่าโถงทางเดินค่อนข้างกว้างขวาง แต่โดยรวมแล้วก็ไม่ได้ต่างอะไรกับโถงทางเดินของอาคารเรียนในโรงเรียนมัธยมทั่วไปเท่าไรนัก
เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องเรียนชั้นมัธยมต้นปีสองห้องหนึ่งที่ถูกจัดไว้ ว่านหยางเชียนก็ผลักประตูเดินเข้าไป เห็นภายในมีนักเรียนไม่กี่คนกำลังอ่านหนังสืออยู่ พอนักเรียนกลุ่มนี้เห็นว่านหยางเชียนก็ชะงักไปเล็กน้อย สายตาทั้งหมดจ้องมองมาที่ว่านหยางเชียน ว่านหยางเชียนรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง มือไม้ทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง หลังจากว่านหยางเชียนนั่งลงที่ตำแหน่งแถวหลังสุดติดกับประตูหลังแล้ว บนโต๊ะก็มีจอโฮโลแกรมเพื่อการเรียนเด้งขึ้นมาเอง แสดงตำราแต่ละวิชาอยู่บนนั้น
ในที่สุดก็ผ่อนคลายอารมณ์ได้บ้างแล้ว ว่านหยางเชียนเปิดตำราคณิตศาสตร์ ก็เห็นตัวเลือกของตำราหายไป จุดความรู้และโจทย์แบบฝึกหัดที่มากมายจนตาลายปรากฏขึ้นบนจอโฮโลแกรม ว่านหยางเชียนพยายามปัดลงไปกลับพบว่าปัดยังไงก็ไม่ถึงก้นบึ้ง
“นี่มันมีเท่าไรกันแน่เนี่ย”
ว่านหยางเชียนพึมพำเบา ๆ นิ้วมือปัดบนจอโฮโลแกรมตลอดเวลา กระทั่งผ่านไปหนึ่งนาทีถึงได้ปัดไปถึงก้นบึ้ง ว่านหยางเชียนกุมหน้าผากตัวเอง รู้สึกกดดันหนักอึ้งขึ้นมาในทันที ปริมาณมากเกินไปหน่อยไหมเนี่ย? สมกับเป็นโรงเรียนมัธยมชั้นยอดจริง ๆ