เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 48 ความกระตือรือร้นกลายเป็นความเกลียดชัง
พอได้ยินข่าวว่าวันนี้จะทำอะไรก็ได้ตามใจที่โรงเรียน นักเรียนทั้งโรงเรียนแทบจะเดือดพล่าน ต่างวางงานเรียนในมือลงแล้ววิ่งไปที่สนามหรือไม่ก็หอพักพร้อมกัน ตอนที่หลิงเซินชิงก้าวออกจากประตูอาคารเรียน แสงแดดสาดเข้ามาบังสายตาทันทีจนเธอลืมตาลำบาก เธอยกมือขวาขึ้นบังแสงตะวันตรงหน้า แสงแดดลอดผ่านช่องนิ้วมือเธอเข้ามา
หลิงเซินชิงเงยหน้ามองมือขวาของตัวเอง ราวกับกำลังมองแสงตะวันนั้นผ่านช่องนิ้ว พอวางมือขวาลง สายตาของหลิงเซินชิงก็กลับไปยังเบื้องหน้า แล้วมุ่งไปที่หอพักของตัวเอง พอหลิงเซินชิงเดินไปถึงริมสนาม จู่ๆ ก็มีใครบางคนชนเธอ หลิงเซินชิงล้มลงกับพื้นพร้อมกุมหัวตัวเอง
"โอ๊ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว ใครเนี่ย มองทางไม่เป็นรึไง ชนใส่คนอื่นเต็มๆ แบบนี้!"
หลิงเซินชิงเงยหน้าขึ้น มองเห็นนักเรียนชายสามคน คนตรงกลางอุ้มลูกฟุตบอลไว้ สีหน้าขอโทษขอโพยมองหลิงเซินชิง
"อ๊ะ ขอโทษๆ พวกเรารีบไปเตะบอลที่สนามเลยไม่ได้ดูทางข้างหน้า ขอโทษจริงๆ นะ!"
ทั้งสามคนโค้งคำนับหลิงเซินชิงแล้วก็รีบมุ่งไปยังกลางสนามทันที หลิงเซินชิงหันไปมองทั้งสามคน สายตาสื่อความไม่เข้าใจ สามคนจะเตะบอลได้ยังไงกัน แต่หลิงเซินชิงไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ตอนนี้เธอแค่อยากกลับไปหอพักแล้วคิดวางแผนชีวิตในโรงเรียนแห่งนี้