เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 44 ข่าวดีที่ไร้ที่ประกาศ
ว่านหยางเชียนเบิกตากว้างมองคะแนนของตัวเอง มือและเท้าสั่นไม่หยุด เขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง สองมืออยากจะแตะจอโฮโลแกรม แต่เพราะจอโฮโลแกรมไม่ใช่แบบกายภาพ มือทั้งสองจึงทะลุผ่านจอไป ร่างทั้งร่างล้มคว่ำลงกับพื้นเพราะแรงเฉื่อย หลิงเซินชิงที่นั่งอยู่บนม้านั่งข้างสนามโรงเรียนเห็นเหตุการณ์แปลกประหลาดตรงหน้า ก็รู้สึกงุนงงอย่างบอกไม่ถูก
แต่หลังจากล้มลงกับพื้นแล้ว ว่านหยางเชียนก็ไม่ได้ลุกขึ้นทันที แต่นั่งนิ่งอยู่กับที่โดยไม่ขยับเขยื้อน รูม่านตาขยายกว้าง นิ้วมือก็สั่นตามไปด้วย หัวก็สั่นเล็กน้อย หลิงเซินชิงเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติจึงรีบวิ่งไปประคองว่านหยางเชียนขึ้นมา พร้อมมองว่านหยางเชียนด้วยสายตาสงสัย คะแนนแบบไหนกันที่ทำให้ว่านหยางเชียนกลายเป็นแบบนี้ หลิงเซินชิงหันไปมองคะแนนของว่านหยางเชียนในช่องค้นหา ทันใดนั้นก็เบิกตากว้างเช่นกัน
หลังจากเห็นคะแนนแล้วทั้งสองก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ หลิงเซินชิงมองว่านหยางเชียน ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมว่านหยางเชียนถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้ ผ่านไปครึ่งนาที ปากของว่านหยางเชียนเริ่มยกขึ้น สีหน้าจากตกใจก็กลายเป็นดีใจ ในวินาทีนั้นเขายิ้มเหมือนเด็กที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสา
“ฉันฝันก็ไม่กล้าเชื่อว่าฉันจะสอบได้สูงขนาดนี้?! นี่มันปาฏิหาริย์แห่งปาฏิหาริย์เลย!”