เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 35 ผู้กอบกู้
โลกใบนี้ราวกับถูกความมืดปกคลุม ไร้ซึ่งชีวิตชีวา แสงไฟบนตึกสูงทั้งหลายดูเหมือนก็ส่องสว่างไปไม่ถึงท้องฟ้าแห่งนี้ ทุกสิ่งล้วนมืดสลัว ในเมืองทั้งเมืองนี้มีเพียงรถยนต์คันสีดำคันหนึ่งที่กำลังแล่นไปอย่างเชื่องช้า ผู้คนที่อยู่ข้างในมีสีหน้าอย่างเดียวกัน ในแววตาไม่เห็นแสงสักนิด สีหน้าก็ไม่เห็นอารมณ์ความรู้สึกสักนิด
ท้องฟ้าโปรยฝนลงมา ราวกับร้องไห้คร่ำครวญให้กับโลกใบนี้ หยาดน้ำฝนตกลงบนตัวรถยนต์ เกิดเสียงติ๊กต๊อกกังวาน ประสานกับเสียงคำรามจากการทำงานของเครื่องยนต์รถยนต์ เสียงแบบนี้บรรยายได้เพียงคำว่า “รบกวน”
ถานเหรินอี๋นั่งอยู่เบาะหลังของรถ มือที่ไร้เรี่ยวแรงวางอยู่บนหน้าต่างรถ มองหยาดน้ำฝนที่ตกลงมากระจายอย่างสม่ำเสมอบนกระจก ในยามนี้ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ หรือจะพูดได้ว่าคิดอะไรไม่ออกเลยก็ได้ ถานเหรินอี๋สีหน้าเรียบเฉย มองโลกนอกหน้าต่างรถ ชั้นน้ำฝนบดบังสายตาของเธอ และในขณะเดียวกันก็บดบังอารมณ์ดีๆ ที่เธอเคยมี ช้าๆ มือก็หย่อนลง วางไว้อย่างเรียบร้อยระหว่างต้นขา กุญแจมือที่ล่ามมือเธอไว้ส่งเสียงกระทบกันกังวาน
รู้สึกว่าเวลาช่างทรมานเหลือเกิน บนเส้นทางที่มุ่งสู่เรือนจำฉยงเหอ ทุกวินาทีรู้สึกราวกับผ่านไปหนึ่งศตวรรษ เส้นทางที่มุ่งสู่ความทุกข์ทรมานนั้นไม่ว่าจะกับใครก็ล้วนทรมานอย่างยิ่ง และไม่รู้ว่าสามปีนี้ สามปีที่ทรมานอย่างยิ่งนี้ ถานเหรินอี๋จะทนรับไหวได้อย่างไร? เป็นผู้หญิงอายุ 46 ปีแล้ว ถือว่าเป็นผู้หญิงแก่แล้ว เธอจะฝ่าฟันสามปีนี้ไปได้อย่างไร?