เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 36 ฉันจะเป็นอาจารย์ของเธอตลอดไป
หลังตันหวยเชวี่ยพาถานเหรินอี๋ออกไป เรือนจำฉยงเหอก็กลับสู่ความเงียบอันหนักอึ้งอีกครั้ง แสงจันทร์สาดลอดเพดานที่ถูกทุบเป็นรูทะลุเข้ามาในเรือนจำ แสงจันทร์นั้นไม่ว่าจะมองไกลหรือใกล้ก็ชัดเจนมาก ราวกับมอบชีวิตชีวาเล็ก ๆ ให้กับเรือนจำแห่งนี้ นักโทษทุกคนถูกแสงจันทร์นั้นดึงดูดสายตา จนไม่มีความง่วงเหลืออยู่เลย
ช่องประตูห้องทำงานผู้บัญชาการเรือนจำเผยแสงไฟจากด้านในออกมา และสว่างเจิดจ้าอย่างไม่คาดคิด
จ้งหลินซานนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน มองนาฬิกาโฮโลแกรมในมือ ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้ว่าจะรายงานให้หางเฉินหลูฟังอย่างไร ว่ากันว่าเขาอาจจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่พอคิดอีกทีก็เป็นไปไม่ได้ ไอ้หมอนี่ข่มคนที่อ่อนแอแต่กลัวคนที่แข็งแกร่ง ถ้าได้ยินชื่อตันหวยเชวี่ย คงตกใจจนฉี่ราดกางเกงแน่
เขาแทบรอไม่ไหวที่จะได้เห็นท่าทางตอนหางเฉินหลูตกใจแล้ว จ้งหลินซานกดโทรออก เสียงกริ่งดังไปทั่วห้องทำงาน รออยู่เกือบสองนาทีในที่สุดสายก็เชื่อมต่อ มีเสียงเต็มไปด้วยความง่วงดังออกมา
“เป็นอะไรไปจ้งหลินซาน โทรมากลางดึกแบบนี้ ฉันจะนอนแล้วนะ ง่วงจะตายอยู่แล้ว”
จ้งหลินซานหัวเราะเบา ๆ อีกสักพักจะทำให้เขาไม่มีความง่วงเหลือเลย
“ถ้าอยากนอนก็รอหน่อย ฉันมีข่าวจะบอกเธอ ข่าวนี้ทั้งเธอทั้งฉันรับฟังแล้วต้องสะเทือนขนาดหนัก เธอต้องเตรียมใจไว้หน่อยนะ”