เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 11 ความมุ่งมั่น
“ไอ้หนู จบแล้ว!”
หลิ่วอู้เกาพุ่งเข้ามาเบื้องหน้าว่านหยางเชียน เงื้อหมัดออกแรงชกเข้าที่ใบหน้าของว่านหยางเชียน ทันใดนั้นว่านหยางเชียนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างหักไป พร้อมกับความเจ็บปวดรุนแรง เขาไม่รู้เลยว่าบนใบหน้ามีตรงไหนที่หักไป นี่มันกระดูกสันจมูกหรือเปล่า? ว่านหยางเชียนรู้สึกเจ็บที่สันจมูกจนแทบทนไม่ได้ เขาถอยหลังไปหลายก้าว จ้องมองหลิ่วอู้เกาอย่างดุร้าย แล้วพุ่งเข้าไป ส่วนหลิ่วอู้เกาก็ป้องท้องด้านขวาโดยสัญชาตญาณ แต่ไม่คิดว่าครั้งนี้ทิศทางที่อีกฝ่ายจะโจมตีคือท้องด้านซ้าย
ครั้งนี้ ว่านหยางเชียนเดาถูก เขามั่นใจว่าหลิ่วอู้เกาจะป้องท้องด้านขวาเพราะปฏิกิริยาตามความเคยชิน ดังนั้นด้านซ้ายจะเป็นจุดที่อีกฝ่ายป้องกันไม่ทัน เช่นเดียวกับเมื่อครู่ เขาเตะด้วยสองขาเข้าที่ท้องด้านซ้ายของหลิ่วอู้เกา แล้วลงพื้นอย่างมั่นคง แต่หลิ่วอู้เกากลับล้มลงเพราะถูกเตะเข้าที่ท้องด้านซ้ายอย่างแรง
ว่านหยางเชียนเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้น กระโดดด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดขึ้นไปบนท้องของหลิ่วอู้เกา ทำให้หลิ่วอู้เการ้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ต่อให้ท้องแข็งเหมือนแผ่นเหล็กจะเป็นอย่างไร? การโจมตีในระดับนี้ต่อให้เป็นคนที่กล้ามเนื้อแข็งแกร่งที่สุดก็คงต้านทานได้ยาก และว่านหยางเชียนก็เล่นงานถึงตาย กระโดดไปมาบนท้องของเขา สีหน้าของหลิ่วอู้เกาก็เจ็บปวดอย่างยิ่ง อยากจะดึงว่านหยางเชียนลงจากตัว แต่เพราะเจ็บจนแทบทนไม่ได้ การจะดึงเขาลงมาจึงกลายเป็นเรื่องยาก