เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 10 ส่งคำท้า!
“นี่คือจุดความรู้ที่ต้องจดจำให้แม่น ผมอธิบายให้พวกคุณฟังหมดแล้ว ต้องจำให้ได้ พอถึงเวลาสอบ ใครทำคะแนนหลุดในข้อที่ต้องใช้ความรู้นี้ ผลจะเป็นอย่างไรพวกคุณก็รู้ดี!”
ทันใดนั้นเสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น จอโฮโลแกรมถูกโต๊ะเก็บกลับอัตโนมัติ
“พักเที่ยงแล้วนะ กินอะไรดี ๆ หน่อย บ่ายจะได้เรียนไหว ว่านหยางเชียน เธอตามผมมา”
ว่านหยางเชียนพยักหน้า แล้วเดินตามถานเหรินอี๋ออกจากห้องเรียน ตอนนี้หรานเสวี่ยเฉินเพื่อนร่วมโต๊ะของว่านหยางเชียนเกิดความอยากรู้ จึงแอบตามไปอย่างเงียบ ๆ ตามไปได้ครึ่งทาง ทั้งสองหยุดอยู่หน้าห้องทำงานครูประจำชั้น หรานเสวี่ยเฉินรีบหลบซ่อนตัวเตรียมแอบฟังที่พวกเขาพูดกัน
“อาจารย์หลิ่วอู้เการอเธออยู่ข้างใน พูดกับเขาแบบใจเย็น ๆ จำไว้อย่าเอาอารมณ์เมื่อวานออกมา! ถ้าไม่อยากให้เขาจ้องเล่นงานเธอ ก็ฟังที่เขาพูดดี ๆ เข้าใจไหม?”
หลิ่วอู้เกาจะมาหาว่านหยางเชียนที่ตึกเรียนนี้? ไม่ควรเป็นเขาที่ต้องไปหาหลิ่วอู้เกาสิ? เห็นได้ชัดว่าหลิ่วอู้เกาไม่ได้แค่จะมาคุยกับเขาเฉย ๆ ว่านหยางเชียนขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดว่าเขาจะพูดอะไร รับปากถานเหรินอี๋แล้วก็เข้าไปในห้องทำงาน
ตอนนี้ถานเหรินอี๋แสดงความกังวลออกมา คนหัวดื้อคนนี้จะมาหาคนเอง อีกทั้งยังเป็นคนที่ไปหาเรื่องเขาเมื่อวาน เผลอ ๆ เขาอาจพูดอะไรใจร้อนหรือเรื่องไม่ดีไม่งามออกมา ขณะที่เธอเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องทำงาน จู่ ๆ ก็เห็นหรานเสวี่ยเฉินที่กำลังแอบฟังอยู่ ถานเหรินอี๋เดินเข้าไปดึงหูเธอ