เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 12 บ้านตระกูลขุนนาง
ตั้งแต่โรงเรียนเปิดเทอม หมู่บ้านส่วนใหญ่ก็เงียบลงมาก หมู่บ้านเหล่านั้นมีไฟสว่างทั่วทุกหลัง ผู้ปกครองต่างคอยดูแลการเรียนของลูกๆ เพราะฉะนั้นคนส่วนใหญ่จึงปิดไฟนอนกันเกือบเที่ยงคืน แต่หมู่บ้านที่คนจนอาศัยอยู่ไม่เพียงแต่มีไฟสว่างทั่วทุกหลังเท่านั้น ยังครึกครื้นมากอีกด้วย เพราะคนจนไม่มีภาระต้องเรียน พวกเขาจึงยังคงใช้ชีวิตอย่างสบายสำราญ ทิ้งความกังวลไว้เบื้องหลัง เล่นสนุกและพูดคุยกันอย่างมีความสุข
อาคารหลังแรกทางซ้ายของทางเข้าหมู่บ้าน ชั้น 16 ที่คุ้นเคย ภายในเงียบจนน่ากลัว ถ้าเงี่ยหูฟังจะได้ยินเพียงเสียงกดจอโฮโลแกรมที่ดังกริ๊ก
“ยากอยู่นะ...”
ว่านหยางเชียนครุ่นคิดกับโจทย์บนจอโฮโลแกรม แต่ก่อนแค่มองโจทย์สองครั้งก็ทำได้แล้ว แต่ครั้งนี้กลับต้องคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เห็นได้ชัดว่าคราวนี้โจทย์เพิ่มความยากขึ้น และเพิ่มขึ้นไม่ใช่แค่นิดเดียว ว่านหยางเชียนขมวดคิ้วแน่น คำนวณและวิเคราะห์ซ้ำไปมา ทันใดนั้นเสียงกริ่งประตูดังขึ้น
“คงเป็นอาหารที่สั่งไว้มาส่งแล้ว”
ว่านหยางเชียนลุกจากเก้าอี้ เดินมาที่ห้องนั่งเล่นที่ยังค่อนข้างรก เปิดประตู
“สวัสดีครับ นี่คือหมี่ข้ามสะพานเผ็ดน้อยที่คุณสั่ง ส่งตรงเวลาตามที่แจ้งแล้ว อย่าลืมให้คะแนนห้าดาวด้วยนะครับ”