เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 8 ฉันคิดว่าฉันไม่เหมาะสมที่จะเป็นความหวัง
เวลาอาหารเย็น ในโรงอาหารเต็มไปด้วยเสียงเจี๊ยวจ๊าว การเปลี่ยนแปลงของโรงอาหารยังคงไม่เปลี่ยนไปจนถึงศตวรรษที่ 27 เพราะไม่มีอะไรให้เปลี่ยนได้อีกแล้ว ไม่เพียงเท่านั้น อาหารยังคงเป็นข้าว เส้นบะหมี่ เส้นข้าวสวย หรือmantouแบบเดียวกับตั้งแต่ศตวรรษที่ 20 จนถึงตอนนี้ จะให้ใครก็ตามมาแข่งเรื่องเทคนิคการทำอาหารของจีนที่นำหน้าอยู่เสมอ?
ทุกคนในโรงอาหารกินกันอย่างเอร็ดอร่อย แต่มีเพียงว่านหยางเชียนที่นั่งอยู่มุมหนึ่งที่ไม่มีใคร กำลังมองชามเส้นข้ามสะพานตรงหน้า เขาเพียงแต่ขมวดคิ้วมอง แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่เพราะเส้นนี้ไม่อร่อย แต่เพราะในใจยังคงคิดถึงคำพูดของเทียนไหลชิวเอ่อร์ คำพูดที่เขาพูดนั้นว่านหยางเชียนคิดอยู่ตลอด ตั้งแต่ตอนบ่ายที่กลับมาถึงห้องเรียนจนถึงมื้อเย็นก็ยังคิดเรื่องนี้อยู่ ว่านหยางเชียนรู้สึกถึงภาระที่แบกอยู่บนบ่า หนักอึ้งเป็นพิเศษ!
ว่านหยางเชียนถอนหายใจ ความอยากอาหารหายไป ในหัวมีแต่เรื่องนี้ตลอด จะมีกระเพาะอะไรกินลง แต่เพื่อไม่ให้เสียเปล่าก็ยังคงกินต่อ