เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 7 พบเทพเจ้าอีกครั้ง
ฝนเทลงมาอย่างหนัก ปกคลุมโรงยิมไว้ เฉินเฉิงวิ่งฝ่าฝนออกมา สายฝนบดบังสายตาเขา พร้อมกับลมแรงที่ทำให้เขาเคลื่อนไหวลำบาก ขาและเท้าไม่คล่องตัว
ในตอนนั้นเอง ถานเหรินอี๋วิ่งถือร่มเข้ามา มาหยุดตรงหน้าเฉินเฉิงและยื่นร่มให้เขาคันหนึ่ง เฉินเฉิงก็กางร่มขึ้นทันที จึงรอดพ้นจากการกลายเป็นไก่ตกน้ำ
“เจ้านี่ ไม่งอกงามร่มก็ออกมา มองเห็นทางข้างหน้าหรือไง?”
ถานเหรินอี๋ก็จนใจกับเจ้าหมอนี่เฉินเฉิงเหมือนกัน ปิดหน้าผากกอดหนึ่งที
“ผมนึกว่าคุณไม่มา เลยออกมาหาร่มเองซะอีก ยังไงก็ขอบคุณนะครับ”
เฉินเฉิงสลัดน้ำบนหัว สีหลังศีรษะเกาหนึ่งที ยิ้มอย่างเก้ๆ กังๆ คงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เฉินเฉิงทำแบบนี้ ถึงได้ทำให้ถานเหรินอี๋ดูจนใจขนาดนั้น
“เจ้านี่นะ ถ้าทำแบบนี้อีก คราวหน้าจะไม่ให้ร่มแล้ว”
จากนั้นถานเหรินอี๋ก็หยิบร่มอีกสองคันจากข้างหลัง ยื่นให้เฉินเฉิง