ตอนที่ 53 โต้วโต้วเรียกแม่

ขณะที่เดินออกมาจากห้องโถงต้อนรับของสถานีรถ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดสลัวลงแล้ว กู้ซูหร่านยังจำได้ว่าจะต้องไปรับเหล่ยเหล่ย

เมิ่งหลินกำชับไว้ตั้งแต่เช้าว่า เย็นนี้ยาย น้าชาย และน้าสะใภ้จะมาทานมื้อค่ำที่บ้าน กู้ซูหร่านจึงรับปากว่าจะแวะรับเหล่ยเหล่ยกลับบ้านด้วยกัน

ระหว่างทาง กู้ซูหร่านเก็บเอกสารประจำตัว จดหมายแนะนำตัว และตั๋วรถใส่ลงในกระเป๋าสะพายข้าง แล้วสาวเท้าก้าวใหญ่ตรงไปยังหน้าประตูโรงเรียนอนุบาล

เป็นช่วงเวลาเลิกเรียนพอดี เด็ก ๆ พากันเดินเรียงรายทยอยออกมาอย่างต่อเนื่องจนแลดูแน่นขนัดตา

กู้ซูหร่านจับจ้องไปที่ทางออกโดยไม่กะพริบตา อยู่นานพักใหญ่ถึงได้เห็นเหล่ยเหล่ย

เธอไม่ได้รีบร้อนพาเหล่ยเหล่ยกลับบ้าน แต่กลับเลี้ยวตัวเดินเข้าไปใกล้คุณย่าเฉินที่ยืนชะเง้อคอยาวรออยู่ริมประตู

เมื่อครู่นี้เธอก็เห็นแล้วว่าคุณย่าเฉินมีสีหน้ากระวนกระวายใจยืนรออยู่ที่หน้าประตู บนใบหน้าไม่มีความสง่างามภูมิฐานเหมือนตอนเจอกันครั้งแรก มือคอยลูบหน้าอกคล้ายกับพร้อมจะล้มพับลงไปได้ทุกเมื่อ