ตอนที่ 11 เด็กใกล้จะมาถึงแล้ว

ขณะนี้ เฉินหวยเจิงกำลังนั่งรับประทานอาหารอย่างเงียบสงบอยู่ตรงโต๊ะตัวหนึ่งในมุมโรงอาหาร

ท่านั่งของเขาเหยียดตรง แม้จะสวมชุดลำลองธรรมดาก็ไม่อาจซ่อนไอความเฉียบคมทั่วร่างได้เลย

สายตาของผู้คนรอบข้างทอดมองมาที่เขาเป็นระยะ ก่อนจะรีบเบนหนีไปอย่างรวดเร็ว

เหยียนโม่เหรินบุ้ยปากไปทางนั้น “นายอยากรู้ก็ไปถามเจ้าตัวสิ”

เมื่อจับสายตาที่ส่งมาจากฝั่งฝูงชนได้ เฉินหวยเจิงก็เงยหน้าขึ้นฉับพลัน นัยน์ตาดำขลับล้ำลึกกวาดมองไปรอบข้าง

เขาลุกขึ้นยืน รูปร่างสูงโปร่งสง่างามเหนือผู้คนทั่วไป

“ขอโทษด้วย” เฉินหวยเจิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาไม่เบาไม่ดัง “ฉันมีเด็กแล้ว ตอนนี้ยังไม่คิดเรื่องดูตัว”

มีเด็กแล้วหรือ...?!

ถ้อยคำนี้ราวกับอัสนีสะท้านฟ้าที่ฟาดลงสู่ผิวน้ำอันสงบเงียบ

คนรอบข้างที่เผือกรอดูเรื่องสนุกต่างพากันเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ