กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ใส่ใจจริง ๆ นะ!” เหยียนโม่เหรินตบไหล่เขา “ถ้านายยุ่ง ฉันรับโต้วโต้วไปที่บ้านแทนก็ได้ ซื้อของกินของใช้ให้เขา ให้เขาเป็นลูกชายบุญธรรมฉันดีไหม?”
“ไม่ต้องหรอกของนาย อิ่มท้องตัวเองก่อนเถอะ”
เฉินหวยเจิงเก็บตะเกียบ เหยียนโม่เหรินก็รีบตักข้าวคำโตกินจนหมดแล้ววิ่งตามไป เขาวางแผนจะซื้อนั่นซื้อนี่ให้ลูกชายบุญธรรมไว้แล้ว และถือโอกาสขอความเห็นจากพ่อแท้ ๆ ด้วย
ช่วงนี้ชีวิตค่อนข้างสงบ
มีงานที่มั่นคงแล้ว ก็ไม่มีใครมาหาเรื่องอีก
กู้ซูหร่านค่อย ๆ คุ้นเคยกับจังหวะงานในภัตตาคาร ไม่เคยมาสายหรือกลับก่อนแม้แต่ครั้งเดียว
ตอนเช้าวันนี้เธอเพิ่งออกจากบ้าน ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นหลิวใหญ่ตรงปากทางตึก กำลังหาวอยู่ เห็นได้ชัดว่ารอมาสักพักแล้ว