ตอนที่ 5 วันเดียวเจอหน้ากู้ซูหร่านตั้งสองหน ช่างซวยจริง !

เขาหันหน้ากลับมา มองตรงไปที่กู้ซูหร่านเป็นครั้งแรก “เธอพูดว่าอะไรกัน”

“ซอสงาควรจะรอให้อุณหภูมิของเครื่องปรุงลดลงหน่อยค่อยคลุกเคล้าลงไป หรือไม่ก็ใช้น้ำมันงาละลายให้เข้ากันก่อน”

กู้ซูหร่านพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังบอกเล่าความจริงแสนธรรมดาเรื่องหนึ่ง “ทำแบบตอนนี้ กลิ่นหอมน่ะออกมาจริง แต่รสสัมผัสที่ตามมากลับมีรสขม กลบรสหวานกลมกล่อมตามธรรมชาติของเนื้อเส้นไปหมด”

ครัวหลังร้านเงียบกริบลงในชั่วพริบตา

ผู้ช่วยในครัวสองสามคนต่างหันมามอง แม้แต่ลูกค้าที่กำลังกินข้าวอยู่ข้างนอกก็ยังมีคนชะเง้อหน้ามองเข้ามาข้างใน

เถ้าแก่หลิวจ้องมองกู้ซูหร่าน บนใบหน้าที่บึ้งตึงอยู่เป็นนิจนั้น ปรากฏสีหน้าอย่างอื่นนอกจากความหงุดหงิดรำคาญใจเป็นครั้งแรก

ความประหลาดใจ และยังมีเพลิงโทสะเล็ก ๆ จากการถูกเปิดโปงความลับ

“เธอทำอาหารเป็นด้วยเหรอ” เขาวางตะหลิวลง แล้วเช็ดมือไปมา