ตอนที่ 233 สวมมงกุฎเกียรติยศสูงสุด!

ตอนที่ 233 สวมมงกุฎเกียรติยศสูงสุด!

ถูกลู่เป่ยเฉินตะคอกใส่หนึ่งยก ซื่อเป่าที่อยู่ชั้นล่างก็เบะปาก พึมพำงึมงำแล้วพลิกตัวนอนต่อ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ณ ลานฝึกพิเศษเขตทหารชายแดนเหนือ

ซื่อเป่าแบกกระสอบทรายหนักสิบกิโลกรัม วิ่งหอบแฮ่ก ๆ วนรอบลานฝึก

ต้าเป่ายืนอยู่ข้างลู่วิ่ง ในมือถือนาฬิกาจับเวลา “จังหวะการหายใจรวนแล้ว ตามอัตราการเผาผลาญแรงกายนายตอนนี้ รอบที่เจ็ดก็หมดแรงแล้ว”

เอ้อร์เป่ายกแม่กุญแจหินหนักสองร้อยจินด้วยมือเดียว พลางทำท่าสควอชพลางหัวเราะเยาะ “เหล่าซื่อ ร่างกายนายใช้ไม่ได้เลยนะ แม้แต่ฉันนายยังวิ่งสู้ไม่ได้เลย”

ซานเป่าพิงอยู่กับต้นไม้ หมาป่าสีขาวตัวใหญ่เดินตามอยู่ข้างเท้าเขา หนึ่งคนหนึ่งหมาป่ากำลังยืนดูเรื่องสนุก

อู่เป่าถือแก้วเก็บอุณหภูมิใบหนึ่ง นั่งอยู่บนอัฒจันทร์อย่างว่าง่าย “พี่สี่สู้ ๆ นะ หนูต้มยาต้มบำรุงปราณมาให้พี่ วิ่งเสร็จก็ดื่มได้เลย”

ลู่เป่ยเฉินสวมชุดฝึกทหาร ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ที่เส้นชัย เจ้าเด็กเหลือขอนี่ เมื่อคืนมาทำลายเรื่องดีของเขา วันนี้ต้องให้จำให้ขึ้นใจเสียบ้าง

ซูเหมียนเยวี่ยคลุมเสื้อนอกเดินเข้ามา ยื่นผ้าขนหนูผืนหนึ่งให้ลู่เป่ยเฉิน “พอเถอะ เขาเพิ่งจะสิบขวบ แบกน้ำหนักสิบกิโลกรัมวิ่งสิบรอบ คุณกะจะเอาให้เขาเหนื่อยตายเลยเหรอ”