ตอนที่ 227 รับตำแหน่งต่อผู้บัญชาการเขตทหารชายแดนเหนือ

ตอนที่ 227 รับตำแหน่งต่อผู้บัญชาการเขตทหารชายแดนเหนือ

ลู่เป่ยเฉินคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดผมลวก ๆ สองสามที มุมปากยกยิ้มอย่างไม่อาจปิดบัง

เขาใส่เสื้อเชิ้ตทหารสะอาดสะอ้าน ขยับไหล่ตามสบาย รอยต่อกระดูกส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะอันคมชัด ความรู้สึกที่ทั่วร่างเปี่ยมล้นไปด้วยพละกำลังมหาศาลเช่นนั้น ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น

นับตั้งแต่บาดเจ็บสาหัสคราวนั้น เขาไม่ได้สัมผัสสภาวะระยะสูงสุดอันไร้สิ่งติดขัดเช่นนี้มานานมากแล้ว

ทั้งสองคนเดินออกจากห้องน้ำ ผ่อนฝีเท้าเบาลงแล้วมายังห้องเด็กที่อยู่ติดกัน

เจ้าตัวน้อยทั้งห้านอนกางแขนกางขาระเกะระกะ

ท่าทางนอนของต้าเป่าลู่จือเหยาเรียบร้อยที่สุด สองมือประสานวางไว้บนหน้าท้อง แม้แต่มุมผ้าห่มก็ยังสอดไว้มิดชิด เอ้อร์เป่าลู่ลี่เสวียนพาดขาข้างหนึ่งไว้กลางอากาศ ตัวครึ่งซีกแทบจะตกเตียงอยู่รอมร่อ ซานเป่าลู่หลิงซีขยับปากเคี้ยว พึมพำอย่างอู้อี้ไม่ชัดถ้อยชัดคำว่า “ต้าป๋ายกัดมันเลย” ซื่อเป่าลู่เฉินเฟิงกอดหมอนไว้ในอ้อมอก คิ้วขมวดเล็กน้อย ราวกับว่าแม้ในความฝันก็ยังคงระแวดระวังรอบด้าน ส่วนอู่เป่าลู่จิ่นอวี๋ขดตัวกลมเหมือนกุ้งตัวน้อยอยู่ในมุม นอนหลับอย่างแสนหวานยิ่งยวด

ซูเหมียนเยวี่ยเดินเข้าไป ยัดขาของเอ้อร์เป่ากลับเข้าใต้ผ้าห่ม แล้วยังดึงผ้าห่มมาคลุมท้องให้อู่เป่า

ลู่เป่ยเฉินยืนอยู่ข้างประตู มองดูเสี้ยวหน้าอันเย็นชาทว่าอ่อนโยนของภรรยาใต้แสงไฟสีเหลืองสลัว รวมถึงเด็กทั้งห้าที่มีสายเลือดเดียวกันบนเตียง เขาก็เก็บซ่อนปราณสังหารอันแกร่งกร้าวที่พลุ่งพล่านในกายไว้จนหมดสิ้น