เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 119 ภารกิจสิ้นสุดกลับคืนสู่บ้าน คนในเขตบ้านพักครอบครัวตั้งแถวต้อนรับสองข้างทาง
“คนคุ้นเคย?”
ลู่เป่ยเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่แตะอยู่บนซองปืนหยุดชะงัก เขาเหยียบเบรกจนมิด รถจี๊ปหยุดลงตรงจุดที่ห่างจากฝูงชนราวสิบกว่าเมตร
เขาหรี่ตาลง มองลอดกระจกหน้ารถไปข้างหน้าอย่างละเอียด
ไม่ได้มีจางหลานฮวาที่นอนดิ้นพล่านอาละวาด และไม่มีนักเลงหัวไม้ที่ถือไม้กระบองมาก่อเรื่อง
แสงไฟหน้ารถสาดส่องไป สว่างวาบกระทบใบหน้าที่หนาวจนแดงก่ำแต่เปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้นทีละดวง ด้านหน้าสุดของฝูงชน ป้าและพี่สะใภ้สองสามคนที่สวมเสื้อนวมหนากำลังช่วยกันขึงแถบผ้าแดงผืนหนึ่ง บนนั้นเขียนด้วยพู่กันเป็นตัวอักษรโย้เย้ตัวโตว่า ยินดีต้อนรับนายทหารการเมืองซูและผู้บังคับกองพันลู่กลับคืนพร้อมชัยชนะ!
“รถของผู้บังคับกองพันลู่นี่! นายทหารการเมืองซูกลับมาแล้ว!”
ไม่รู้ว่าใครในฝูงชนตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง จากนั้นเสียงตีฆ้องดังเก้งก้างก็ดังกึกก้องสะเทือนฟ้าขึ้นมาติด ๆ
ฝูงชนที่เดิมทีออกันอยู่หน้าประตูใหญ่พลันหลั่งไหลเข้ามาดั่งเกลียวคลื่น ล้อมรถจี๊ปไว้แน่นขนัดจนน้ำไหลไม่ผ่าน