ตอนที่ 120 ประดิษฐ์เครื่องซักผ้าด้วยมือเปล่า ตะลึงกันทั้งเขตบ้านพัก

ตอนที่ 120 ประดิษฐ์เครื่องซักผ้าด้วยมือเปล่า ตะลึงกันทั้งเขตบ้านพัก

มือของลู่เป่ยเฉินที่ถือปืนค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ เขามองเอ้อร์เป่าที่หน้าเปื้อนคราบน้ำมันเครื่อง สลับกับมองก้อนเหล็กอัปลักษณ์นั่น สมองหมุนตามไม่ทันไปชั่วขณะ

“นี่มันตัวอะไรกัน” ลู่เป่ยเฉินเก็บปืนเข้าซองปืน เดินเข้าไปเดินวนรอบถังเหล็กหนึ่งรอบ

“พ่อ หมุนดูก่อนสิ!” เอ้อร์เป่าร้อนใจจนกระทืบเท้า มือเล็กจับด้ามหมุนที่ดัดแปลงมาจากพวงมาลัยยัดใส่มือลู่เป่ยเฉิน

ลู่เป่ยเฉินจนปัญญา ทำได้เพียงจับด้ามหมุนเอาไว้ เขาคิดว่าก้อนเหล็กนี้รวมกับน้ำหนึ่งถังคงหนักอึ้งแน่ ถึงขั้นตั้งท่าม้าอย่างตั้งอกตั้งใจ แขนออกแรงฮึดขึ้นมาทันที

ผลปรากฏว่าด้ามหมุนเบากว่าที่คาดไว้มาก เขาเกือบจะเคล็ดเอวไปแล้ว

“โอ้โฮ ทำไมไม่เปลืองแรงเลยสักนิดล่ะเนี่ย” ลู่เป่ยเฉินมองด้ามหมุนในมือด้วยความประหลาดใจ แล้วถือโอกาสหมุนไปอีกสองสามรอบ

เมื่อด้ามหมุนขยับ เฟืองหลายตัวข้างถังเหล็กก็เริ่มขบกัน ส่งเสียง “กริ๊ก ๆ” กังวานใส จากนั้น ภายในถังเหล็กก็มีเสียงน้ำสาดซัดรุนแรงดังแว่วออกมา ฟังดูเหมือนมีใครกำลังออกแรงกวนอยู่ข้างใน

“หยุด ๆ ๆ!” เอ้อร์เป่าร้องตะโกนขึ้นมา

ลู่เป่ยเฉินหยุดมือ เอ้อร์เป่าเหยียบม้านั่งไม้ตัวเล็ก ออกแรงเปิดแผ่นไม้ที่ปิดอยู่บนถังเหล็กออก