กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 110 เหล่าซื่อช่วยชีวิตภรรยาผู้บัญชาการกองทัพน้อย
“เอิ๊ก—”
อู่เป่าวางชามเปล่าในมือลง ลูบท้องน้อย ๆ ที่กลมป่อง ก่อนจะเรอเสียงดังออกมาอย่างพึงพอใจ
เนื้อหมูป่าตุ๋นน้ำแดงในกะละมังบนโต๊ะไม่เหลือแม้แต่น้ำแกง ทั้งครอบครัวเอาหมั่นโถวธัญพืชจิ้มกินจนเกลี้ยงเกลา
“กินจนแน่นท้องเลยล่ะสิ ไปเดินเล่นในลานบ้านช่วยย่อยหน่อย อย่าเพิ่งนอนลงทันที” ซูเหมียนเยวี่ยเก็บชามและตะเกียบไปพลาง พูดกับเด็ก ๆ ไปพลาง
ต้าเป่าถือกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง ยังคงวาดโครงสร้างฟันเฟืองของเครื่องยนต์สันดาปภายในบนพื้นให้เอ้อร์เป่าดู เอ้อร์เป่านั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างกลมโต ฟังอย่างตั้งใจเป็นพิเศษ
ส่วนซานเป่ายกเอากะละมังเคลือบใบเก่าที่มีกระดูกติดเนื้อสองสามชิ้น วิ่งไปให้อาหารราชาหมาป่าขาวที่มุมลานบ้าน
ซื่อเป่าลู่เฉินเฟิงถูมือเล็ก ๆ ของตัวเอง ผลักประตูโถงกลางเรือนออก แล้วเดินไปยังลานบ้าน
หิมะหยุดตกแล้ว ทว่าลมหนาวแห่งดินแดนชายแดนเหนือยังคงพัดบาดราวกับมีด ซื่อเป่าสูดอากาศเย็นเข้าไปเฮือกใหญ่ ใบหูเล็ก ๆ ขยับเบา ๆ สองที
การได้ยินของเขาเหนือกว่าคนทั่วไปมาก ยามปกติเพื่อไม่ให้เสียงจอแจสารพัดทำเอาปวดหัว เขาจึงมักจะจงใจลดสมาธิของตัวเองลง ทว่าในเวลานี้ ท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิว เขากลับจับความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติอย่างยิ่งได้สายหนึ่ง