กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 453
ทั้งสองคนเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว เฉินเสี่ยวเฉียวก็เคาะไหล่เฉินฮุยพร้อมกับทำหน้าสงสัย
เฉินฮุยส่ายหัวแล้วเอามือแนบข้างหู เป็นเชิงส่งสัญญาณให้เขาตั้งใจฟัง
กุ๊ก กุ๊กกุ๊ก
ดวงตาของเฉินเสี่ยวเฉียวเป็นประกาย ย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วเดินตามเฉินฮุยต่อไปอีกนิดหน่อย
เฉินฮุยหยุดฝีเท้าเพื่อสัมผัสรอบด้าน เหยื่อดูเหมือนจะไม่ได้มีความคิดที่จะวิ่งหนี จึงตัดสินใจไม่หยิบปืนออกมา
เหยื่อตัวไม่ใหญ่ ไม่คุ้มค่าที่จะเสียกระสุนหนึ่งนัด
อีกทั้งยังกลัวว่าเสียงปืนจะทำให้เหยื่อตกใจวิ่งหนีไปเสียก่อน
"ทำไมไม่เดินต่อแล้วล่ะ" เฉินเสี่ยวเฉียวลดเสียงลงถาม
เฉินฮุยส่งสัญญาณให้เขาเงียบเสียง ยืดตัวขึ้นตรงแล้วชะโงกหน้ามองไปข้างหน้า