กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242
เฉินฮุ่ยหงก้มหน้าขยี้ตาเล็กน้อย แล้วดันตัวเฉินฮุยให้เข้าไปในบ้าน
บ่นพึมพำด้วยความรู้สึกเสียดายเล็กน้อย "วันนี้มุ่งมั่นจนลืมตัวไปเลย รู้งี้พรุ่งนี้ค่อยไปปูที่นอนที่บ้านของหงเหมยซะก็ดี ฉันจะได้นอนที่บ้านต่ออีกสักคืน"
"เรื่องแค่นี้เองง่ายนิดเดียว! คุณป้าคอยผมเดี๋ยวเดียวนะครับ!" เฉินฮุยตบไหล่เฉินฮุ่ยหงเบา ๆ แล้ววิ่งจู๊ดไปยังบ้านของเฉินกั๋วกางทันที
"แกจะไปไหนน่ะ?" เฉินฮุ่ยหงหันกลับไปถามไล่หลัง
"ฉันเดาว่าพี่เฉินฮุยต้องไปแบกที่นอนให้ป้าแน่เลยค่ะ" อานเหวินจิ้งเอ่ยขึ้น
"แหม! เด็กคนนี้นี่!"
"แบบนี้มันไม่เป็นการรบกวนคนอื่นเขาแย่เหรอ?"
เฉินฮุ่ยหงตบต้นขาฉาดใหญ่ทำท่าจะวิ่งตามไปคว้าตัวไว้ แต่ถูกอานเหวินจิ้งรั้งเอาไว้เสียก่อน