กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127
"นี่... นี่มันหมายความว่ายังไงกันเนี่ย" จินเฟิ่งอ่านไม่ออก เธอจึงก้มมองแล้วหันไปถามเฉินเซี่ยงตง
เฉินเซี่ยงตงเองก็รู้สึกอับอายขายขี้หน้าเช่นกัน เขาถลึงตาใส่จินเฟิ่งอย่างดุร้าย "ยังจะมาถามอีก ก็เพราะลูกชายตัวดีที่เธอเลี้ยงมาน่ะสิ แม้แต่ลูกยังอบรมสั่งสอนให้ดีไม่ได้ เธอบอกซิว่าละอายใจต่อบรรพบุรุษตระกูลเฉินบ้างไหม"
เมื่อเห็นสีหน้าของเฉินเซี่ยงตงดูย่ำแย่สุดขีด จินเฟิ่งก็ไม่กล้าด่าสวนกลับ ทำได้เพียงถลึงตาใส่เฉินฮุยด้วยความแค้นเคือง
"เนื้อความเหมือนกัน เขียนใหม่อีกแผ่นซิ" เฉินไคหมิงหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมาวางตรงหน้าเฉินซวี่
เฉินซวี่เงยหน้ากวาดตามองทุกคนรอบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าเขียนขึ้นมาใหม่อีกรอบแล้วยื่นส่งให้เฉินไคหมิง