เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 366 ประเทศเจริญขึ้น
เมื่อไม่นานหลังจากนั้น อันเล่อและคนอื่นๆ ได้รับเชิญจากจีซิงยวินให้เข้าเมือง
ระหว่างทางที่เดินมา สิ่งที่ได้เห็นและได้ยินในเมืองเทียนซิงทำให้ทุกคนประหลาดใจอย่างยิ่ง
บ้านเรือนที่นี่เรียบง่ายมากเกินไป ส่วนใหญ่เป็นรูปสี่เหลี่ยมที่เป็นระเบียบ เรียงกันอย่างเป็นแถว แทบไม่มีการตกแต่งหรือโครงสร้างเกินจำเป็น ใช้พื้นที่อย่างคุ้มค่าที่สุด แต่ในแง่ของความสวยงามและความสบาย ก็ด้อยกว่าอาคารทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด
บนถนนที่นี่ ไม่มีพ่อค้าแม่ค้าตะโกนขายของ ไม่มีร้านค้าหลากหลาย แม้แต่คนเดินถนนก็มีไม่มากนัก
คนที่นี่แต่งตัวเรียบง่ายเช่นกัน ส่วนใหญ่มีเพียงสีเดียว แต่ก่อนเฉินเจี้ยนหนานและคนอื่นๆ คิดว่าพี่น้องจีหยุนถังเป็นกรณีพิเศษ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า เสื้อผ้าของทุกคนในเมืองเทียนซิงล้วนคล้ายคลึงกัน แทบไม่มีความแตกต่าง
เฉินเจี้ยนหนานมองห้องที่ซ้อนกันเป็นก้อนสี่เหลี่ยม พึมพำเบาๆ ว่า “อยู่ในห้องแบบนี้ ไม่แออัดเกินไปหรือ?”
“เหมือนโลงศพเลย ช่างไม่เป็นมงคลเสียเลย”
ผู้พิทักษ์สุสานถอนหายใจเบาๆ “ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีทางเลือก ใครจะอยากอาศัยที่นี่กัน?”
หลัวลั่วอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้ “บนถนนไม่มีพ่อค้า แล้วคนที่นี่แก้ปัญหาเรื่องอาหารและเครื่องนุ่งห่มอย่างไร?”