เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 365 สหพันธรัฐต้าเซี่ย
เมื่อทุกคนเห็นดาวดวงนั้นค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ ความเหนื่อยล้าและอ่อนแรงบนใบหน้าก็หายไปสิ้น ต่างแสดงสีหน้าตื่นเต้น ปลาบปลื้มยินดี
“ถึงแล้ว ในที่สุดก็ถึงแล้ว!”
“ที่นั่นต้องเป็นฝั่งตรงข้ามแห่งความว่างเปล่าแน่ๆ พวกเราสำเร็จแล้ว!”
การล่องลอยในความว่างเปล่ามาหลายวันเช่นนี้ แม้แต่ผู้ที่มีจิตใจเด็ดเดี่ยวที่สุด……
เมื่อทุกคนเห็นดาวดวงนั้นค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ ความเหนื่อยล้าและอ่อนแรงบนใบหน้าก็หายไปสิ้น ต่างแสดงสีหน้าตื่นเต้น ปลาบปลื้มยินดี
“ถึงแล้ว ในที่สุดก็ถึงแล้ว!”
“ที่นั่นต้องเป็นฝั่งตรงข้ามแห่งความว่างเปล่าแน่ๆ พวกเราสำเร็จแล้ว!”
การล่องลอยในความว่างเปล่ามาหลายวันเช่นนี้ แม้แต่ผู้บำเพ็ญที่มีจิตใจเด็ดเดี่ยวที่สุด ก็ยากจะหลีกเลี่ยงความหวั่นไหวจากความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด แม้จะมีอันเล่อคอยคุ้มครองช่วยเหลืออยู่ข้างๆ แต่ผลกระทบต่อจิตใจก็ยังคงหลีกเลี่ยงได้ยาก
ในขณะนี้ การปรากฏของดาวดวงอันกว้างใหญ่นี้ จะไม่ทำให้จิตใจของทุกคนตื่นเต้นได้อย่างไร?