เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 364 อีกฝั่งของความว่างเปล่า
วันหนึ่ง
ผู้บำเพ็ญขั้นสุญตาจำนวนมากบนเรือดวงดาวค่อยๆ คุ้นชินกับฝูงปลาประหลาดแห่งความว่างเปล่าที่ว่ายร่วมทางในแม่น้ำสวรรค์ และคุ้นเคยกับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวโดยรอบ พวกเขานั่งบำเพ็ญเพียรบนเรืออย่างเป็นปกติ
อย่างไรก็ตาม แม้แต่ผู้บำเพ็ญที่ทนต่อความเงียบงันได้เหล่านี้ ก็อดรู้สึกเบื่อหน่ายไม่ได้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความว่างเปล่ามืดมิดอันไร้ขอบเขตทุกวัน
ดังนั้น พวกเขาจึงพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย หัวข้อสนทนามีทั้งความสงสัยที่พบในการบำเพ็ญ หรือการอภิปรายเกี่ยวกับวิชาและมหาเต๋า
ทุกคนล้วนเป็นผู้บำเพ็ญอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์สูงส่ง เมื่อได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นและยืนยันซึ่งกันและกัน ต่างก็รู้สึกว่าได้รับประโยชน์มากมาย โดยเฉพาะเมื่ออันเล่อแทรกคำพูดหนึ่งหรือสองประโยคเป็นครั้งคราว ชี้แนะแนวทางความคิด ยิ่งทำให้พวกเขาได้รับประโยชน์อย่างล้ำค่า
ทุกคนต้องยอมรับว่า หากพูดถึงความเข้าใจในมหาเต๋า บรรพาจารย์นิรสูญเหนือกว่าพวกเขามากนัก
ในขณะนั้น ไม่รู้ว่าใครถามขึ้นก่อน “ที่สุดของขอบความว่างเปล่า มีอะไรกันแน่?”
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น เรือดวงดาวตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
ความว่างเปล่าช่างกว้างใหญ่ไพศาล ราวกับไร้จุดสิ้นสุด