เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 362 ทะลวงความว่างเปล่าสู่การเลื่อนขั้น
เมื่ออสงไขยกัลป์แห่งความว่างเปล่าสำเร็จแล้ว การสำรวจความว่างเปล่าของอันเล่อก็เร็วขึ้นอย่างมาก
เพียงสามวันต่อมา อันเล่อที่เสร็จสิ้นการวิวัฒนาการก็ลุกขึ้นยืน กล่าวกับหงอิ่งเสวียที่อยู่ข้างกาย “ถึงเวลาออกเดินทางแล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้น หงอิ่งเสวียก็รู้สึกหนาวสะท้านในใจ รู้ว่าพวกเขากำลังจะก้าวเข้าสู่การเดินทางที่เต็มไปด้วยอันตราย แต่นางก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เดินไปอยู่ข้างกายอันเล่อ เดินทางไปด้วยกัน
หงอิ่งเสวียไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาในดวงตางามของนางบ่งบอกชัดเจนว่า “คราวนี้ เจ้าห้ามทิ้งข้าไปอีกนะ”
อันเล่อรู้สึกซาบซึ้งใจ จับมือบางของหญิงสาว ก้าวเดินไปข้างหน้า
ไม่ไกลนัก ชายชราผู้ดูแลสุสานก็ได้ยินคำพูดของอันเล่อ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจ รีบเดินมาหน้าเขา ถามว่า
“ท่านบรรพาจารย์จะจากไปแล้วหรือ?”
อันเล่อตอบ “ความเข้าใจของข้าต่อความว่างเปล่าได้มาถึงจุดสูงสุดแล้ว และด้วยข้อจำกัดของระดับขั้น ทำให้พลังของข้าไม่อาจเพิ่มขึ้นได้อีก การอยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่มีความหมายมากนัก”
ผู้ดูแลสุสานไม่ได้ทัดทานอีก ก้มลงคำนับอันเล่อ กล่าวอย่างจริงใจ “ท่านบรรพาจารย์ โปรดอนุญาตให้ข้าติดตามท่านด้วย”