เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 361 [อสงไขยกัลป์แห่งความว่างเปล่า]
หน้าป่าหินจารึก
อันเล่อลืมตาขึ้น ในดวงตาวูบผ่านความสับสนวูบหนึ่ง แต่กลับคืนสู่ปกติอย่างรวดเร็ว
เขาพึมพำอย่างรำพึง “เวลาผ่านไปเกือบร้อยปีแล้วหรือ?”
อันเล่อที่หลงทางในความว่างเปล่าระหว่างการวิวัฒนาการ รอบด้านมีแต่ความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดและลึกล้ำ จนยากจะรับรู้การไหลผ่านของกาลเวลา เขาไม่รู้สึกว่าได้ผ่านเวลาร้อยปี ราวกับเพียงฝันยาวนานไร้ขอบเขต
ยามตื่นจากความฝันครั้งนี้ จึงอดรู้สึกเหมือนผ่านภพชาติไม่ได้
แต่จิตเต๋าของอันเล่อในตอนนี้มั่นคงกว่าแต่ก่อนมากนัก เพียงชั่วครู่ เขาก็กดความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นลง และสรุปผลลัพธ์จากการวิวัฒนาการครั้งนี้
อันเล่อไม่แปลกใจที่พิกัดที่ทิ้งไว้ในจ้งสวีใช้การไม่ได้ เพราะเวลาผ่านไปหลายปี ในความว่างเปล่าย่อมเกิดการเปลี่ยนแปลงที่คาดเดาไม่ได้ ทั้งการรุกรานของสิ่งมีชีวิตในความว่างเปล่า และการปะทุของพลังลึกลับ ล้วนส่งผลต่อความแม่นยำของพิกัด
และในความว่างเปล่าที่ไร้จุดอ้างอิง ผิดพลาดเพียงน้อยนิด ก็พลาดไปไกลนับพันลี้ นี่จึงเป็นเหตุให้อันเล่อหลงทาง
จนถึงตอนนี้ อันเล่อจึงเข้าใจว่าทำไมผู้บำเพ็ญมากมายที่บำเพ็ญในห้วงสุญญตาหลายปี จึงไม่กล้าก้าวเข้าสู่ความว่างเปล่าแม้แต่ก้าวเดียว