เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 360 ผู้พิทักษ์สุสาน
เห็นได้ชัดว่าเมื่อกิ่งดอกไม้ที่แกะสลักด้วยพลังวิญญาณดอกนั้นตกลงสู่พื้น ก็หยั่งรากลงในดินแห่งห้วงสุญญตาทันที
จากนั้น ต้นท้อทยอยงอกขึ้นจากพื้นดินทีละต้นๆ เพียงไม่กี่ลมหายใจก็กลายเป็นป่าท้อที่เขียวชอุ่ม แผ่ขยายออกไปจนสุดลูกหูลูกตา
ป่าท้อกว้างใหญ่ ดอกท้อบานสะพรั่งเต็มต้นในชั่วพริบตา สดใสงดงามจนเกินจะพรรณนา
อันเล่อชื่นชมในใจ “ความเชี่ยวชาญของจ้งสวีในเคล็ดวิชาสร้างสรรค์ธรรมชาติ ไม่ด้อยไปกว่าข้าแล้ว”
ศาสตร์เทพที่แปรเปลี่ยนเป็นป่าท้อนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นวิชาแห่งการสร้างสรรค์ธรรมชาติ และดอกไม้แห่งพลังวิญญาณที่ผ่านกาลเวลามาหมื่นปี ยังคงเหลือพลานุภาพถึงเพียงนี้ แสดงให้เห็นถึงความลึกซึ้งในวิชาเต๋าของจ้งสวี
ขณะนั้น ผู้บำเพ็ญขั้นสุญตาที่อยู่ไม่ไกลยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ เงียบกริบไร้เสียง ต่างตะลึงกับพลังอันน่าสะพรึงกลัวของแสงกระบี่เมื่อครู่
สายตาทั้งหลายจับจ้องมาที่อันเล่อ ทั้งตกตะลึงและสงสัย พยายามคาดเดาตัวตนของผู้บำเพ็ญแปลกหน้าผู้นี้
สำหรับผู้บำเพ็ญระดับพวกเขา การสังหารสิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่าตัวเดียวไม่ใช่เรื่องยาก แม้เผชิญหน้ากับสิบกว่าตัวก็ยังพอเอาชนะได้อย่างยากลำบาก แต่เมื่อจำนวนสัตว์แห่งความว่างเปล่ามีมากถึงระดับหนึ่ง ก็ต้องหันหลังวิ่งหนี แต่บัดนี้ เพียงชั่วพริบตา ฝูงสิ่งมีชีวิตแห่งความว่างเปล่าก็ถูกผู้นี้สังหารจนหมดสิ้น!
แม้แต่ผู้บำเพ็ญที่หยิ่งทะนงที่สุด ก็ยังมองเห็นความแตกต่างอันมหาศาลนี้