เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 303 [กายาจักรพรรดิบรรพกาล]
จักรพรรดิโจวยกมือทั้งสองขึ้น แต่สายตากลับทอดมองไปยังขอบฟ้าอันไกลโพ้น สงบนิ่งดั่งผิวน้ำในทะเลสาบใส
ครู่หนึ่งผ่านไป อันเล่อทนไม่ไหวจึงถามว่า “ฝ่าบาทไม่ทรงประหลาดใจหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
จักรพรรดิโจวทรงแย้มยิ้ม “จะว่าประหลาดใจ ก็มีอยู่บ้างเหมือนกัน”
“ข้าไม่คิดว่าการดำรงอยู่ของแคว้นต้าโจวจะถูกผงธุลีแห่งประวัติศาสตร์กลบฝัง จนแทบไม่มีผู้ใดล่วงรู้”
จักรพรรดิโจวกล่าวต่อ “ส่วนการล่มสลายของแคว้นต้าโจวนั้น กลับไม่ทำให้ข้าประหลาดใจ”
“ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดคงอยู่โดยไม่เปลี่ยนแปลง และไม่มีราชวงศ์ใดที่จะครองอำนาจไปชั่วกัลปาวสาน ท่านอันไม่เห็นด้วยหรือ?”
อันเล่อนิ่งเงียบ เขาเข้าใจหลักการนี้ดี
แต่การที่ผู้สถาปนาราชวงศ์แรกของโลกสามารถเข้าใจสัจธรรมนี้ และยังรับมือกับมันได้อย่างผ่อนคลายเช่นนี้ จิตใจเช่นนี้ช่างน่าเลื่อมใสนัก
จักรพรรดิโจวกล่าวถาม “เป็นเพราะเทพเจ้า ใช่หรือไม่?”