เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 302 มาจากอนาคต
อันเล่อเงยหน้ามอง เห็นยักษ์ผู้สง่างามยืนอยู่เบื้องหลังพวกเขา กำลังมองพวกเขาด้วยสายตาอ่อนโยน
ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด อันเล่อรู้สึกว่าร่างยักษ์ตรงหน้ามีบุคลิกที่แตกต่างจากเสวียนหวังและชูหวัง ดั่งขุนเขาที่แผ่กว้างใหญ่ ดั่งมหาสมุทรที่โอบอุ้มสรรพสิ่ง ราวกับผ่านความยากลำบากในการสร้างอาณาจักร แต่จิตใจดั้งเดิมไม่เคยสั่นคลอน
อาจกล่าวได้ว่า อันเล่อไม่เคยพบผู้ใดที่มีบุคลิกเช่นนี้มาก่อน
เพียงแค่มองปราดเดียว เขาก็สามารถตัดสินได้ว่า บุคคลผู้นี้ต้องเป็นบุคคลสำคัญของต้าโจวอย่างแน่นอน!
ก่อนที่อันเล่อจะทันได้ตอบสนอง เทียนเสวียนที่อยู่ข้างๆ ก็ตาโตด้วยความตกตะลึง พลางร้องอุทานว่า “ฝ่า……ฝ่าบาท!”
พลางจะคุกเข่าคำนับ
แต่มีพลังล่องหนหนึ่งยกร่างเขาไว้ จักรพรรดิโจวยิ้มน้อยๆ กล่าวว่า “ตอนนี้ไม่ใช่ในท้องพระโรง ไม่จำเป็นต้องคำนับเช่นนี้”
หัวใจของอันเล่อสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
ฝ่าบาท! จักรพรรดิโจว!